W pomiarze szczegółów terenowych metodą ortogonalną celem szkicu polowego jest jednoznaczne odtworzenie sytuacji, czyli położenia obiektów w planie. Dlatego na szkicu umieszcza się przede wszystkim elementy, które pozwalają wykonać i skontrolować domiary prostokątne: linię odniesienia (np. bok osnowy/pomiarowej), kierunki, odległości wzdłuż tej linii oraz odsadki prostopadłe do mierzonych szczegółów.
Odpowiedź "Wysokości punktów terenu." jest właściwa, ponieważ wysokości to informacja z pomiarów wysokościowych (np. niwelacji lub pomiaru wysokości punktów), a nie podstawowy składnik szkicu sytuacyjnego wykonywanego metodą ortogonalną. W praktyce wysokości zapisuje się w dokumentacji pomiaru wysokościowego albo w odrębnym zapisie przeznaczonym do opracowania rzeźby terenu, a nie jako standardowy element szkicu domiarów.
Pozostałe propozycje są typowe dla szkicu ortogonalnego:
- "Terenowe szczegóły sytuacyjne." – szkic ma pokazać, jakie obiekty mierzono i w jakim są układzie (krawędzie jezdni, ogrodzenia, naroża budynków itp.).
- "Domiary prostokątne." – to sedno metody ortogonalnej; bez domiarów szkic nie pozwoli odtworzyć położenia punktów.
- "Numery budynków." – jako informacja opisowa mogą występować na szkicu, gdy pomagają identyfikować obiekt w terenie (element opisu szczegółu), choć ich rola jest pomocnicza wobec danych pomiarowych.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy pytanie dotyczy sytuacji czy wysokości. Metoda ortogonalna to klasyczny przykład pomiaru sytuacyjnego, więc "wysokości" zwykle nie należą do obowiązkowej zawartości szkicu takiego pomiaru.
