W pomiarze szczegółów terenowych metodą ortogonalną (prostokątną) celem jest wyznaczenie położenia planimetrycznego (sytuacyjnego) obiektów w odniesieniu do przyjętej linii/ciągu odniesienia. Dlatego szkic polowy ma przede wszystkim umożliwić odtworzenie geometrii w planie: pokazuje, co mierzono i jakimi domiarami.
Poprawna odpowiedź "Wysokości punktów terenu." wynika z tego, że wysokości (rzędne) są danymi z pomiaru wysokościowego (np. niwelacji lub innych metod wyznaczenia wysokości). W klasycznym szkicu dla domiarów ortogonalnych nie są one elementem koniecznym do opracowania sytuacji, bo do wyznaczenia położenia punktu w planie wystarczają odcięta (wzdłuż linii) i domiar prostopadły.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Terenowe szczegóły sytuacyjne." – to właśnie główny przedmiot pomiaru. Szkic ma przedstawiać mierzone obiekty/elementy (krawędzie, narożniki, ogrodzenia, punkty załamań itp.), aby później poprawnie je zinterpretować w opracowaniu.
- "Domiary prostokątne." – są istotą metody ortogonalnej. Bez zapisu domiarów szkic nie pozwoli odtworzyć położenia punktów szczegółów.
- "Numery budynków." – mogą być zapisywane jako informacja opisowa ułatwiająca identyfikację obiektu w terenie i podczas opracowania (nie są elementem geometrycznym metody, ale mogą wystąpić na szkicu jako opis).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozdzielaj w głowie pomiar sytuacyjny (co jest gdzie w planie) od pomiaru wysokościowego (jakie są rzędne). Gdy w pytaniu pojawia się "metoda ortogonalna" i "szkic polowy", zwykle chodzi o domiary i sytuację, a nie o wysokości.
