Szkic polowy w pomiarze szczegółów terenowych metodą ortogonalną jest przede wszystkim roboczym zapisem pomiaru sytuacyjnego. Jego celem jest takie udokumentowanie pracy w terenie, aby na etapie opracowania można było jednoznacznie odtworzyć położenie mierzonych obiektów w układzie poziomym.
W metodzie ortogonalnej położenie szczegółu wyznacza się przez domiary prostokątne (prostopadłe) do przyjętej linii odniesienia (np. boku osnowy pomiarowej lub linii pomiarowej). Dlatego na szkicu polowym typowo umieszcza się:
- zarys i opis szczegółów sytuacyjnych (krawędzie jezdni, ogrodzenia, naroża budynków, elementy uzbrojenia itd.),
- oznaczenie linii odniesienia i punktów, do których nawiązuje pomiar,
- wartości domiarów prostokątnych oraz inne dane potrzebne do identyfikacji i kontroli pomiaru.
Odpowiedź "Wysokości punktów terenu" jest poprawna, ponieważ wysokości (rzędne) dotyczą pomiaru wysokościowego. Mogą być pozyskiwane innymi technikami (np. niwelacją lub pomiarem wysokości w tachimetrii), ale nie stanowią typowej, wymaganej treści szkicu polowego sporządzanego wyłącznie dla pomiaru ortogonalnego szczegółów sytuacyjnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Terenowe szczegóły sytuacyjne" – to właśnie główny obiekt pomiaru sytuacyjnego; szkic ma pokazywać, co zostało pomierzone i gdzie się znajduje.
- "Domiary prostokątne" – są kluczową informacją w metodzie ortogonalnej; bez nich nie da się odtworzyć położenia szczegółów.
- "Numery budynków" – w praktyce mogą pojawić się jako opis identyfikacyjny obiektu (jeśli są widoczne i pomocne), choć nie zawsze są elementem obowiązkowym; sama możliwość ich umieszczenia nie czyni ich danymi "niedopuszczalnymi" na szkicu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się metoda ortogonalna, myśl o zapisie położenia w planie (sytuacji) i wartościach domiarów, a nie o rzędnych wysokościowych.
