Szkic polowy to element dokumentacji terenowej, który pomaga odtworzyć przebieg pracy pomiarowej: gdzie znajdowały się stanowiska, jakie punkty były mierzone i jak je rozpoznać w terenie oraz w dzienniku pomiarowym. W niwelacji wysokościowej forma szkicu zależy od tego, jak rozmieszczone są punkty i jaki jest cel opracowania.
Odpowiedź "punktów rozproszonych" jest właściwa, ponieważ przy pomiarze punktów rozrzuconych (nieregularnie rozmieszczonych) nie ma naturalnej osi pomiaru jak w profilu ani regularnej struktury jak w siatce. Żeby później poprawnie opisać i zidentyfikować punkty, wykonuje się szkic pokazujący ich położenie względem charakterystycznych szczegółów terenowych oraz kolejność pomiaru.
Odpowiedź "podłużnej i poprzecznej" odnosi się do pomiarów profilowych (np. wzdłuż trasy i przekrojów), gdzie typowo sporządza się szkice/projekcje związane z osią profilu i przekrojami. To inny sposób organizacji danych niż dla punktów rozproszonych.
Odpowiedź "technicznej reperów" jest myląca: repery są punktami odniesienia (stałymi znakami wysokościowymi), a "niwelacja techniczna reperów" nie jest standardowym określeniem rodzaju niwelacji, w którym szkic miałby być rozstrzygającą cechą zadania. Szkic może uwzględniać repery, ale nie definiuje to rodzaju pracy jako osobnej kategorii w tym ujęciu.
Odpowiedź "siatki kwadratów" dotyczy pomiarów realizowanych na regularnej siatce (np. do opracowania rzeźby terenu). W takim przypadku układ punktów wynika z geometrii siatki, a dokumentowanie ma zwykle inną logikę niż przy nieregularnych punktach rozproszonych.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj, czy punkty układają się w linię (profil), w regularną strukturę (siatka), czy są nieregularne (rozproszone). Od tego zależy typowa forma szkicu i sposób opisu danych terenowych.
