KWALIFIKACJA BUD18 - CZERWIEC 2015

PYTANIE NR 18.
Na przedstawionym fragmencie szkicu polowego, z pomiaru szczegółów sytuacyjnych metodą ortogonalną, strzałką oznaczono
Ilustracja przedstawia fragment szkicu polowego, który jest częścią egzaminu zawodowego dla technika geodety, kwalifikacja
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W metodzie ortogonalnej szczegóły sytuacyjne wyznacza się względem linii bazowej, zapisując elementy domiaru i ich oznaczenia na szkicu polowym. Strzałką wskazano element opisu domiaru określany jako czołówka, a nie wielkości pomiarowe "odcięta" lub "rzędna" ani element pomocniczy typu "podpórka".

Pełne wyjaśnienie:

W pomiarze szczegółów sytuacyjnych metodą ortogonalną położenie punktu szczegółu wyznacza się względem przyjętej linii bazowej (kierunku odniesienia). Na szkicu polowym zapisuje się przebieg linii bazowej, miejsca odkładania domiarów oraz informacje potrzebne do późniejszego opracowania wyniku.

Odpowiedź "czołówkę" odnosi się do nazwy elementu/oznaczenia występującego w zapisie terenowym metody ortogonalnej. W praktyce geodezyjnej poprawne nazwanie wskazanego na szkicu elementu jest ważne, bo wpływa na to, jak interpretujesz zapis: czy dotyczy on sposobu dowiązania szczegółu, czy wielkości domiaru, czy też elementu pomocniczego szkicu.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym kontekście?

  • "odciętą" i "rzędną" traktuje się jako wielkości/parametry związane z opisem położenia punktu względem układu odniesienia (najczęściej kojarzone z osiami, współrzędnymi lub składowymi). Na szkicu polowym strzałka zwykle nie "oznacza" samej wielkości liczbowej, tylko wskazuje konkretny element zapisu/oznaczenie lub miejsce, którego opis dotyczy.
  • "podpórkę" można rozumieć jako element pomocniczy szkicu (np. organizujący zapis, podparcie wymiarowania), ale nie jest to właściwa nazwa wskazanego elementu w standardowym rozumieniu zapisu metody ortogonalnej.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz pytanie "co oznaczono strzałką" na szkicu polowym, najpierw rozpoznaj funkcję wskazanego fragmentu (czy dotyczy linii bazowej, domiaru prostopadłego, miejsca odkładania, czy opisu punktu). Dopiero potem dopasuj właściwy termin – to ogranicza mylenie pojęć o podobnym brzmieniu.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Metoda ortogonalna polega na wyznaczaniu położenia punktów szczegółów terenowych względem linii bazowej poprzez pomiar odległości wzdłuż tej linii oraz domiarów prostopadłych. Jest często używana do pomiarów sytuacyjnych, gdy potrzebujesz prostego i czytelnego zapisu w szkicu polowym.
Typowy szkic polowy zawiera: linię bazową, punkty załamania/stanowiska, miejsca odkładania domiarów, opisy mierzonych szczegółów oraz wartości odległości. Dodatkowo mogą występować oznaczenia ułatwiające interpretację zapisu, tak aby opracowanie biurowe było możliwe bez zgadywania.
Te pojęcia są podobne brzmieniowo i kojarzą się ze "składowymi" położenia, dlatego działa interferencja pojęć. Uczniowie wybierają odpowiedź na podstawie skojarzenia z układem współrzędnych, zamiast rozpoznać, czy na szkicu strzałka wskazuje wielkość liczbową, czy element opisu/oznaczenie.
Najpierw sprawdź, do czego strzałka "przykleja się" graficznie: do linii, punktu, wymiaru czy opisu. Potem oceń funkcję tego fragmentu w metodzie ortogonalnej (linia bazowa, domiar, opis szczegółu). Dopiero na końcu dobierz właściwy termin z odpowiedzi.
W zadaniach szkolnych z metody ortogonalnej "czołówka" odnosi się do konkretnego elementu zapisu/oznaczenia na szkicu, związanego z opisem domiaru i sposobem dowiązania szczegółu. Kluczowe jest, że jest to nazwa elementu szkicu, a nie sama wartość liczbowo-miarowa jak odległość.
Nie. "Podpórka" nie jest typową nazwą wielkości pomiarowej (takiej jak długość czy domiar). Jeśli występuje w zadaniach, bywa rozumiana jako element pomocniczy szkicu lub konstrukcji zapisu. W pytaniu o oznaczenie strzałką zwykle chodzi o właściwą nazwę elementu zapisu metody.
Pomiar ortogonalny wybiera się często, gdy masz dogodną linię odniesienia (np. krawędź drogi, ogrodzenie, oś) i chcesz szybko domierzyć szczegóły prostopadle. Pomiar biegunowy bywa korzystniejszy przy większym zasięgu, gdy łatwiej mierzyć kierunki i odległości z jednego stanowiska.
Najczęstsze błędy to: nieczytelne lub niejednoznaczne oznaczenia, brak opisu, pomieszanie terminów (np. mylenie elementu szkicu z wielkością), oraz brak logiki w prowadzeniu linii bazowej. Na egzaminie warto trenować rozpoznawanie oznaczeń na wielu różnych przykładach szkiców.
Zależy od zadania. W pytaniach typu "co oznaczono na szkicu" zwykle sprawdzana jest znajomość zapisu terenowego i terminologii, bez obliczeń. Jednak w praktyce metoda ortogonalna często prowadzi do obliczeń położenia punktów, więc warto rozumieć związek szkicu z późniejszym opracowaniem.
Najlepiej pracować na zestawach szkiców: najpierw opisz każdy element własnymi słowami (linia bazowa, domiary, opisy), a potem dopiero przypisz nazwy techniczne. Pomaga też robienie krótkich fiszek z terminami i szkicami miniaturowymi oraz porównywanie podobnych oznaczeń obok siebie.
info

Około 33% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. bardzo trudne

Eksperci podkreślają: "W metodzie ortogonalnej szczegóły sytuacyjne wyznacza się względem linii bazowej, zapisując elementy domiaru i ich oznaczenia na szkicu polowym."

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z geodezji wykonawczej dotyczące pomiarów szczegółów sytuacyjnych
  • Zestawy przykładowych szkiców polowych (ćwiczenia z rozpoznawania oznaczeń)
  • Materiały dydaktyczne szkół geodezyjnych z działu "metody pomiaru sytuacyjnego"

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego