Technika sgraffito (zdobnictwo w świeżych tynkach) jest metodą dekoracji polegającą na pracy w warstwach. Najpierw wykonuje się przynajmniej dwie warstwy tynku o różnej barwie (uzyskanej np. przez dobór kruszywa lub pigmentu). Kluczowe jest to, że dekoracja powstaje nie przez domalowanie, lecz przez mechaniczne odsłonięcie warstwy spodniej.
W praktyce wykonawca naciąga świeże warstwy tynku, a potem – zanim tynk zwiąże – wykonuje wzór poprzez skrobanie (zeskrobywanie) fragmentów warstwy wierzchniej. Dzięki temu w miejscach zeskrobanych pokazuje się kontrastujący kolor spodniej warstwy, co tworzy rysunek lub ornament.
Dlatego odpowiedź "skrobanie" jest właściwa: opisuje czynność, która stanowi istotę sgraffito (usuwanie części wierzchniej warstwy). Pozostałe propozycje odnoszą się do innych rodzajów obróbki lub innych technik:
- "tepowanie" to obróbka powierzchniowa faktury tynku, która może służyć uzyskaniu określonej struktury, ale nie polega na odsłanianiu barwnej warstwy spodniej we wzór.
- "malowanie" oznacza nanoszenie farby na podłoże; w sgraffito wzór uzyskuje się przez ubytek materiału wierzchniego, a nie przez dodanie warstwy malarskiej.
- "szlifowanie" jest typowe raczej dla powierzchni już związanych/utwardzonych i służy wyrównaniu lub przygotowaniu pod inne wykończenie; nie jest zasadą wykonania sgraffito w świeżym tynku.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "sgraffito" i "świeży tynk", szukaj odpowiedzi związanej z wydrapywaniem/zeskrobywaniem warstwy wierzchniej, bo to cecha rozróżniająca tę technikę.
