KWALIFIKACJA MOT6 - STYCZEŃ 2017

W standardzie OBD I (starsze rozwiązania diagnostyki pokładowej) typowym sposobem uzyskania informacji o usterce było otrzymanie kodu błędu z układu sterowania silnika. W praktyce często odbywało się to bez nowoczesnego skanera: po wykonaniu odpowiedniej procedury serwisowej sterownik sygnalizował kod poprzez sekwencje błysków kontrolki (najczęściej kontrolki awarii układu sterowania silnika, znanej jako MIL/"Check Engine"). To właśnie opisuje odpowiedź: "odczytaniu z urządzenia kodu błędu w postaci błysku lampki kontrolnej".

Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?

• "pomiarze przez urządzenie diagnostyczne zbieżności kół" – zbieżność jest elementem geometrii zawieszenia i mierzy się ją przyrządami do geometrii (ustawienie kół), a nie w ramach diagnostyki pokładowej sterownika silnika.
• "kontroli średniego zużycia paliwa przez silnik" – średnie spalanie to funkcja komputera pokładowego/wyświetlacza i obliczeń eksploatacyjnych; nie jest definicją OBD I ani metodą odczytu kodów usterek.
• "pomiarze maksymalnej mocy silnika" – moc maksymalną określa się na hamowni lub metodami pośrednimi, a nie przez OBD I. OBD dotyczy przede wszystkim wykrywania i sygnalizacji nieprawidłowości pracy układów sterowania, a nie pomiaru osiągów.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się starszy standard diagnostyczny, a w odpowiedziach jest mowa o mignięciach kontrolki, zwykle chodzi o tzw. kody błyskowe – prostą metodę przekazywania kodów usterek przez sterownik.