Norma zużycia materiału (często podawana jako procentowy dodatek) ma uwzględniać straty powstające podczas krojenia. Nie wynikają one wyłącznie z "trudności szycia", ale głównie z tego, jak bardzo ograniczony jest układ kroju na tkaninie.
Najczęstą przyczyną zwiększania normy jest konieczność pasowania wzoru (np. kraty lub wyraźnych pasów). Aby linie kraty "schodziły się" na szwach lub w miejscach zachodzenia (np. w fasonie kopertowym), krojczy musi przesuwać elementy wzdłuż raportu wzoru. To zwykle powoduje, że:
- nie da się ułożyć elementów tak ciasno jak przy tkaninie gładkiej,
- częściej powstają odpady,
- czasem trzeba kroić elementy pojedynczo zamiast "w parze",
- rośnie ryzyko, że część materiału będzie niewykorzystana.
Dlatego spódnica wykonana z tkaniny w kratę jest typowym przykładem modelu, dla którego przyjmuje się większy procent normy zużycia materiału. Na ilustracji odpowiada temu wariant "B" – jedyny z wyraźnym wzorem w kratę.
Pozostałe modele nie pokazują jednoznacznie tkaniny wymagającej pasowania wzoru. Zapięcie na guziki, kieszenie czy dodatkowe cięcia mogą zwiększać pracochłonność szycia, ale nie muszą automatycznie wymagać aż tak dużego zwiększenia normy zużycia, jeśli materiał jest gładki i układ kroju można wykonać efektywnie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach/rysunkach pojawia się krata lub wyraźne pasy, w pierwszej kolejności rozważ wpływ pasowania wzoru na zużycie materiału, a dopiero potem liczbę detali konstrukcyjnych.
