W zadaniach typu DRP (planowanie zapotrzebowania dystrybucyjnego) kluczowe jest, że nie sumuje się samych prognoz sprzedaży ze wszystkich magazynów. Zamiast tego liczy się zapotrzebowanie netto na każdym poziomie struktury, uwzględniając zapasy w magazynach pośrednich.
Krok 1: magazyny lokalne – dla każdego magazynu lokalnego wyznacza się zapotrzebowanie netto jako różnicę: prognoza sprzedaży minus posiadany zapas. Z tego powstają potrzeby uzupełnienia na poziomie lokalnym.
Krok 2: magazyn regionalny – zapotrzebowanie brutto magazynu regionalnego wynika z sumy potrzeb magazynów lokalnych, które regionalny obsługuje. Następnie odejmuje się zapas magazynu regionalnego, aby uzyskać jego zapotrzebowanie netto (czyli ile realnie trzeba dosłać do MR).
Krok 3: magazyn fabryczny – magazyn fabryczny ma dostarczyć towar do swoich bezpośrednich odbiorców w strukturze (tu: do MR oraz bezpośrednio do jednego magazynu lokalnego). Zatem sumuje się zapotrzebowanie netto tych odbiorców, a potem odejmuje zapas magazynu fabrycznego. W tym zadaniu łączna potrzeba dostawy z MF to 20 szt., a zapas MF wynosi 4 szt., więc wielkość partii produkcyjnej to 16 szt.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "14 szt." zwykle wynika z pominięcia części odbiorców MF albo z błędnego uwzględnienia zapasu na niewłaściwym poziomie.
- "10 szt." to typowy skutek zatrzymania obliczeń na poziomie jednego magazynu (np. MR) i nieuwzględnienia całej struktury dystrybucji.
- "20 szt." odpowiada zapotrzebowaniu brutto MF bez pomniejszenia o własny zapas (czyli pomija się fakt, że MF ma już 4 szt. na stanie).
Dobra praktyka kontrolna: sprawdź bilans globalny – suma produkcji i zapasów początkowych w sieci powinna pokrywać sumę prognoz sprzedaży. Taka kontrola pomaga wykryć zawyżanie partii przez samo sumowanie prognoz.
