W chorobie zwyrodnieniowej stawów rąk typowe są: ból, sztywność (często nasilona po bezruchu), ograniczenie zakresu ruchu oraz spadek sprawności manualnej. Z perspektywy opieki nad osobą starszą kluczowe jest utrzymanie możliwie największej samodzielności w czynnościach dnia codziennego (np. ubieranie, jedzenie, higiena), co wymaga sprawnych dłoni.
Odpowiedź "kinezyterapia" jest właściwa, ponieważ oznacza leczenie ruchem: celowane ćwiczenia mogą poprawiać ruchomość stawów, wzmacniać mięśnie, wspierać koordynację i ograniczać sztywność. W praktyce kinezyterapia w tej grupie problemów bywa łączona z nauką ergonomii i prawidłowego wykonywania czynności, aby nie przeciążać bolesnych stawów. Opiekun może wspierać regularność ćwiczeń zaleconych przez specjalistę, dbać o bezpieczeństwo, a także obserwować, czy ból lub obrzęk nie nasilają się po aktywności.
Odpowiedź "biblioterapia" nie jest najlepszym wyborem, bo odnosi się głównie do oddziaływań poprzez czytanie i rozmowę o treściach, co może wspierać nastrój, motywację lub funkcje poznawcze, ale nie jest metodą ukierunkowaną na usprawnianie stawów dłoni. Odpowiedź "muzykoterapia" również dotyczy przede wszystkim wsparcia emocjonalnego, redukcji stresu czy poprawy samopoczucia; nie stanowi podstawowej metody postępowania przy ograniczeniach ruchu w stawach rąk. Odpowiedź "hipoterapia" (terapia z udziałem konia) może mieć zastosowania w rehabilitacji ogólnej, równowadze czy napięciu mięśniowym, ale nie jest terapią pierwszego wyboru dla problemu zlokalizowanego w stawach rąk.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się problem narządu ruchu (stawy, zakres ruchu, sztywność), najczęściej właściwą odpowiedzią jest metoda związana z ćwiczeniami i ruchem. Terapie zajęciowe i wspierające psychikę są wartościowe, ale zwykle pełnią rolę uzupełniającą wobec usprawniania ruchowego.
