U osoby poruszającej się na wózku inwalidzkim głównym mechanizmem powstawania odleżyn jest długotrwały ucisk na okolice narażone (najczęściej pośladki, okolica krzyżowa) połączony z gorszym ukrwieniem tkanek. Dlatego kluczowym elementem profilaktyki jest regularne odciążanie – krótkie, powtarzalne przerwy zmniejszają nacisk, pozwalają na "powrót" krążenia w uciśniętych tkankach i ograniczają mikrourazy.
Odpowiedź "unoszenie pośladków co 10-20 minut na kilkanaście sekund." jest poprawna, bo opisuje zaplanowaną, powtarzaną czynność odciążającą, którą opiekun może włączyć do harmonogramu opieki i przypominać podopiecznej. W praktyce ważne jest, aby odciążanie było wykonywane systematycznie, a jego częstość była dostosowana do możliwości osoby starszej oraz do jej ryzyka odleżynowego.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "zastosowanie poduszki z trawy morskiej." – materiał lub "nietypowość" wypełnienia nie jest standardowym kryterium profilaktyki przeciwodleżynowej. Kluczowa jest konstrukcja i przeznaczenie wyrobu (poduszka przeciwodleżynowa), a nie sama nazwa surowca.
- "zastosowanie poduszki hipoalergicznej." – hipoalergiczność dotyczy ryzyka reakcji alergicznych, a nie rozkładu nacisku i odciążania. Taka poduszka może poprawić komfort, ale nie odpowiada wprost na mechanizm powstawania odleżyn.
- "unoszenie pośladków co 30-40 minut na kilkanaście sekund." – odciążanie wykonywane rzadziej może być niewystarczające u osoby o podwyższonym ryzyku; w pytaniu oczekuje się częstszej interwencji jako bardziej ochronnej.
Wskazówka egzaminacyjna: w profilaktyce odleżyn zwykle wygrywają odpowiedzi, które zmniejszają czas nieprzerwanego ucisku (zmiana pozycji, odciążanie, kontrola skóry), a nie te, które opierają się wyłącznie na "lepszej" poduszce o cechach niezwiązanych bezpośrednio z uciskiem.
