Znak rdzeniowy to część rdzenia (lub odpowiadające mu gniazdo w formie), która służy do ustalenia położenia rdzenia oraz do przeniesienia obciążeń działających na rdzeń podczas zalewania ciekłym metalem. Jego długość nie jest dobierana przypadkowo: zbyt krótki znak zwiększa ryzyko przesunięcia, przekoszenia lub "pływania" rdzenia, a zbyt długi może utrudniać montaż, pogarszać odpowietrzenie, zwiększać opory przy wyjmowaniu oraz niepotrzebnie podnosić pracochłonność i zużycie masy rdzeniowej.
W zadaniach egzaminacyjnych tego typu długość znaku rdzeniowego przyjmuje się zwykle wprost z tablic doboru (lub ugruntowanych zasad technologicznych) w zależności od średnicy rdzenia i warunków formowania. Informacja "w formie suszonej" wskazuje na określony wariant technologiczny, dla którego w materiałach dydaktycznych przewiduje się konkretne wartości zalecane.
Odpowiedź "20 mm" jest zgodna z przyjętymi w nauczaniu modelarstwa odlewniczego zależnościami tabelarycznymi dla rdzenia o średnicy 40 mm i stanowi kompromis między stabilnym podparciem a ekonomią wykonania.
- "15 mm" jest wartością zbyt małą: przy tej średnicy może nie zapewnić wystarczającej powierzchni podparcia i prowadzić do niestabilnego ustalenia rdzenia.
- "30 mm" jest nadmierne w typowych zaleceniach dla tej średnicy: zwykle nie jest konieczne do poprawnego ustalenia, a może zwiększać opory montażu i demontażu.
- "45 mm" jest zdecydowanie zbyt duże jak na znak dla rdzenia o średnicy 40 mm w typowych warunkach; taka wartość byłaby uzasadniona raczej w sytuacjach szczególnych, których w treści nie podano.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści podano średnicę rdzenia, długość rdzenia i rodzaj formy, to zwykle oznacza, że rozwiązanie polega na doborze parametru z tablic/zasad, a nie na "proporcji do długości rdzenia". Najpierw identyfikuj, czy kluczowa jest średnica (nośność/podparcie), a dopiero potem długość (smukłość i ryzyko ugięcia) oraz warunki formowania.
