W masażu segmentarnym ocena tkanek (w tym lokalizowanie tzw. punktów maksymalnych w tkance łącznej) opiera się na badaniu palpacyjnym. W praktyce oznacza to, że terapeuta wykorzystuje dotyk i odpowiednio dobrany nacisk, aby wyczuć zmiany napięcia, zagęszczenia, wzmożoną tkliwość oraz reakcję pacjenta.
Odpowiedź "uciskową" jest właściwa, ponieważ ucisk (zwykle palcem, kciukiem lub krawędzią dłoni, zależnie od szkoły i etapu pracy) pozwala zlokalizować miejsca o największej reaktywności tkanek oraz porównać je z okolicą sąsiednią. Taka technika daje informację diagnostyczną: czy tkanka jest bardziej bolesna, twardsza, nadwrażliwa lub zmieniona w obrębie danego segmentu.
Odpowiedź "igłową" sugeruje metody igłowe (kojarzone raczej z terapią igłową lub suchym igłowaniem), które nie są standardową techniką badania punktów maksymalnych w klasycznej metodyce masażu segmentarnego.
Odpowiedź "termiczną" odnosi się do oddziaływań temperaturą (ciepło/zimno). Temperatura może być elementem terapii, ale nie stanowi podstawowej techniki badania punktów maksymalnych w tkance łącznej na potrzeby masażu segmentarnego.
Odpowiedź "wzrokową" jest niewystarczająca, bo sama obserwacja skóry nie pozwala wiarygodnie zidentyfikować punktów maksymalnych w tkance łącznej; do tego potrzebne jest badanie dotykiem i oceną reakcji na nacisk.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "badanie punktów" w tkankach miękkich, najczęściej chodzi o palpację, a więc techniki oparte na dotyku i ucisku.
