Opis "rytmiczne ruchy… wywołujące silne bodźce mechaniczne… w tempie około 100–300 uderzeń na minutę" odpowiada technice oklepywania. Jest to grupa chwytów perkusyjnych, w których dłoń (lub jej część) wykonuje powtarzalne, sprężyste uderzenia o wyraźnym, krótkotrwałym kontakcie z tkanką. Taki charakter pracy daje pacjentowi odczucie "stukania/uderzania" i stanowi bodziec silniejszy niż w technikach głaskania czy delikatnego rozcierania.
Odpowiedź "wibracje" jest nieprawidłowa, ponieważ wibracja polega na przekazywaniu drgań (mikroruchów) na tkanki. Choć może być wykonywana rytmicznie, nie jest opisywana jako seria "uderzeń" i zwykle daje inny, bardziej drganiowy bodziec czuciowy.
Odpowiedź "wałkowania" nie pasuje, bo wałkowanie zalicza się do technik ugniatania: tkanki są chwytane, przesuwane i rolowane, co daje bodziec uciskowo-rozciągający, a nie uderzeniowy. Ruch jest z reguły wolniejszy i bardziej ciągły.
Odpowiedź "uciski" również jest nieprawidłowa: ucisk to nacisk (często bardziej statyczny lub wolno narastający), stosowany punktowo lub na większej powierzchni. Nie ma w nim sekwencji szybkich uderzeń.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: gdy w opisie pojawiają się "uderzenia", "perkusja", "ok. kilkaset uderzeń/min" – najpierw rozważ techniki oklepywania; gdy pojawiają się "drgania" – myśl o wibracji; gdy "rolowanie/wałkowanie" – ugniatanie; gdy "nacisk" – uciski.
