W praktyce robót ziemnych i zasypek (także przy obiektach inżynieryjnych, np. przyczółkach) kluczowe jest ustalenie, przy jakiej wilgotności grunt najlepiej się zagęszcza. Właśnie temu służy badanie, w którym dla różnych wilgotności wykonuje się zagęszczanie próbek z określoną energią, a następnie wyznacza zależność gęstości objętościowej od wilgotności.
Aparat Proctora jest przeznaczony do wyznaczania parametrów zagęszczalności: wilgotności optymalnej (wilgotność, przy której uzyskuje się najlepszy efekt zagęszczenia) oraz maksymalnej gęstości objętościowej osiąganej w warunkach badania. Wyniki służą później jako punkt odniesienia do kontroli robót (czy grunt na budowie ma właściwą wilgotność i czy uzyskano wymagany stopień zagęszczenia).
Odpowiedź "Vicata" jest niepoprawna, ponieważ aparat Vicata kojarzy się z badaniami spoiw budowlanych (np. określaniem czasu wiązania), a nie z zagęszczaniem gruntów i wyznaczaniem krzywej zagęszczania.
Odpowiedź "Le Chateliera" jest niepoprawna, bo aparat Le Chateliera wiąże się z badaniami właściwości spoiw (np. stabilności objętości), a nie z wyznaczaniem wilgotności optymalnej zasypek.
Odpowiedź "Casagrandego" jest niepoprawna, ponieważ aparat Casagrandego stosuje się do innych oznaczeń geotechnicznych (związanych z konsystencją i granicami stanu gruntów), natomiast nie jest to standardowy zestaw do badania Proctora i określania maksymalnej gęstości z krzywej zagęszczania.
Na egzaminie warto zapamiętać skojarzenie: "optymalna wilgotność + maksymalna gęstość" → Proctor. To pozwala szybko odróżnić ten aparat od przyrządów używanych do badań cementu lub innych właściwości gruntów.
