W fundamentach i innych elementach znajdujących się w strefie gruntu kluczowe jest ograniczenie wnikania wody w materiał. Dlatego nie powinno się stosować materiałów o dużej nasiąkliwości, czyli takich, które łatwo chłoną wodę do swojej struktury porów. Zawilgocenie pogarsza trwałość: może prowadzić do osłabienia wytrzymałości, sprzyja korozji zbrojenia (pośrednio, przez ułatwienie transportu wilgoci i agresywnych związków) oraz zwiększa ryzyko uszkodzeń w okresie zimowym, gdy woda w porach zamarza i rozszerza się.
Odpowiedź "szczelności" jest niepoprawna, bo szczelność (rozumiana jako mała przepuszczalność wody) jest zwykle cechą korzystną w częściach podziemnych. Materiał bardziej szczelny trudniej ulega przesiąkaniu, co wspiera ochronę konstrukcji przed wilgocią. Oczywiście o ochronie decyduje też prawidłowa izolacja i detale wykonawcze, ale sama "duża szczelność" nie jest wadą.
Odpowiedź "mrozoodporności" jest również niepoprawna, ponieważ w warunkach narażenia na mróz dąży się do stosowania materiałów mrozoodpornych. Wysoka mrozoodporność oznacza lepszą odporność na cykle zamarzania i rozmarzania, które w obecności wody są szczególnie destrukcyjne.
Odpowiedź "gęstości objętościowej" nie stanowi typowego kryterium dyskwalifikującego fundamenty. Gęstość może korelować z porowatością, ale nie jest jednoznacznym wskaźnikiem odporności na wodę. O przydatności materiału do fundamentów decyduje raczej zestaw parametrów: nasiąkliwość, kapilarność, wodoszczelność, trwałość w środowisku wilgotnym oraz poprawne wykonanie izolacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się kontekst "fundamenty" i "wilgoć", najczęściej sprawdzane są cechy związane z pochłanianiem i transportem wody w materiale, czyli nasiąkliwość/kapilarność oraz odporność na jej skutki.
