Laser na ciele stałym wykorzystuje ośrodek czynny w postaci ciała stałego (kryształu lub szkła), w którym zachodzi wzmocnienie promieniowania dzięki zjawisku emisji wymuszonej. W praktyce dydaktycznej i technicznej najczęściej omawia się konkretne, klasyczne materiały ośrodka czynnego: rubin (laser rubinowy), granaty takie jak YAG domieszkowane jonami aktywnymi (np. Nd:YAG) oraz szkła neodymowe (szkło domieszkowane Nd).
Monokryształ rubinu jest historycznie jednym z najbardziej znanych ośrodków czynnych laserów na ciele stałym, więc jego użycie jest poprawną i typową odpowiedzią "stosuje się".
Monokryształ granatu (w praktyce chodzi o granaty typu YAG stosowane jako matryca i domieszkowane jonami aktywnymi) również jest standardową rodziną materiałów dla laserów na ciele stałym, dlatego ta odpowiedź także odpowiada materiałom używanym w takich laserach.
Szkło neodymowe to kolejny klasyczny przykład ośrodka czynnego w laserach na ciele stałym: szkło pełni rolę matrycy, a jony neodymu zapewniają przejścia energetyczne potrzebne do generacji.
Monokryształ diamentu nie należy do typowych ośrodków czynnych omawianych dla laserów na ciele stałym w tym ujęciu (w przeciwieństwie do rubinu, Nd:YAG czy szkła neodymowego). Choć diament ma wyjątkowe własności fizyczne i optyczne, to w kontekście standardowych materiałów laserowych nie jest traktowany jako klasyczny wybór materiału ośrodka czynnego, dlatego jest poprawną odpowiedzią na pytanie "nie stosuje się".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach widzisz zestaw: rubin, Nd:YAG/granat, szkło neodymowe oraz "egzotyczny" materiał bez typowej roli ośrodka czynnego, to zwykle ten ostatni jest dystraktorem.
