Gramatura (g/m2) mówi, ile waży arkusz o powierzchni 1 m2. W praktyce, wraz ze wzrostem gramatury rośnie też zwykle sztywność podłoża, a to bezpośrednio wpływa na to, czy arkusz da się bezpiecznie i stabilnie przeprowadzić przez mechanizmy podawania, rolki i ścieżkę papieru w maszynie cyfrowej.
Odpowiedź "powyżej 350 g/m2" jest poprawna, ponieważ taki materiał to często karton o dużej sztywności, który w standardowych maszynach cyfrowych przekracza typowe możliwości transportu. Skutkiem mogą być: trudność pobrania arkusza, zacięcia na zakrętach toru, pogorszenie pasowania lub nawet ryzyko uszkodzeń elementów podających. Dlatego producenci najczęściej podają maksymalną obsługiwaną gramaturę w okolicach 300–350 g/m2, a wartości bliskie maksimum wymagają zwykle podajnika ręcznego/bocznego oraz pojedynczego podawania.
Pozostałe odpowiedzi opisują zakresy, które są powszechnie spotykane w druku cyfrowym i zazwyczaj mieszczą się w możliwościach urządzeń:
- "poniżej 100 g/m2" to typowe papiery biurowe (np. 80–90 g/m2). Mogą wymagać właściwych ustawień (żeby uniknąć falowania czy przebijania), ale nie stanowią "zbyt wysokiej" gramatury.
- "110–150 g/m2" to częsty wybór na ulotki i materiały promocyjne. Jest to gramatura wygodna w transporcie i zwykle bezproblemowa dla większości maszyn cyfrowych.
- "160–200 g/m2" również jest szeroko stosowana (np. grubsze ulotki, okładki, zaproszenia). Może wymagać doboru profilu podłoża i odpowiedniej ścieżki papieru, ale nadal jest to zakres typowo obsługiwany.
Wskazówka egzaminacyjna: nie myl gramatury z grubością w milimetrach. Ten sam zapis g/m2 może dawać inną "grubość" w zależności od rodzaju papieru, jednak dla doboru do maszyn cyfrowych najczęściej punktem wyjścia jest właśnie limit gramatury ze specyfikacji urządzenia.