Dobór kleszczy ekstrakcyjnych opiera się na anatomii zęba (liczba i kształt korzeni), jego położeniu (szczęka/żuchwa, strona) oraz na tym, czy usuwany jest ząb z zachowaną koroną, czy tylko pozostałości korzeni. Zestaw kleszczy Tomesa-Bertena obejmuje kilka typów o różnym wygięciu i profilu dziobów, zaprojektowanych dla konkretnych grup zębów.
Odpowiedź "proste." jest prawidłowa, ponieważ kleszcze proste w tej klasyfikacji są przeznaczone do ekstrakcji górnych siekaczy i kłów. Górny kieł jest zębem jednokorzeniowym, a przy zachowanej koronie kleszcze powinny umożliwić stabilny chwyt w okolicy szyjki i prowadzenie ruchów luksacyjnych/rotacyjnych wzdłuż długiej osi zęba.
- "esowate." nie pasują do wskazanego zęba, ponieważ są typowo kojarzone z ekstrakcją górnych przedtrzonowców; ich wygięcie ma ułatwiać dostęp i ustawienie dziobów w tej okolicy łuku zębowego.
- "esowate z trzpieniem." są stosowane do górnych trzonowców, gdzie potrzebne jest inne ustawienie i konstrukcja narzędzia (inny kształt szyjek i wielokorzeniowość). Zastosowanie ich do kła byłoby nieadekwatne.
- "bagnetowe." służą przede wszystkim do usuwania korzeni górnych lub zębów w sytuacjach, gdy korona nie zapewnia odpowiedniego punktu uchwytu. W pytaniu podano wyraźnie "z zachowaną koroną", co kieruje dobór na kleszcze do zębów, a nie do korzeni.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na dwa słowa-klucze: jaki ząb (tu: górny kieł) oraz jaki stan (tu: zachowana korona). To zwykle wystarcza, aby odróżnić kleszcze "do zębów" od kleszczy "do korzeni" i wybrać właściwy typ z zestawu.
