W zakładach przeróbczych emisja pyłów pojawia się przede wszystkim tam, gdzie materiał jest suchy, intensywnie przemieszczany, rozdrabniany lub rozdzielany, a ruch ziaren powoduje unoszenie cząstek drobnych w strumieniu powietrza. Do takich operacji należy przesiewanie.
Odpowiedź "przesiewacze" jest właściwa, ponieważ przesiewacze (zwłaszcza w układach suchych) pracują z ciągłym podawaniem i rozdziałem materiału na sitach. Drgania, uderzenia ziaren o pokład sita oraz spadki z przenośników i przesypów w rejonie przesiewacza generują łatwo pył, który może wydostawać się z obudów i otwartych punktów technologicznych. Z tego powodu w praktyce właśnie przesiewacze często wymagają obudowania oraz odciągów miejscowych i filtracji.
Pozostałe propozycje są mniej typowe jako "główne" źródła pyłu w powietrzu, ponieważ wiele ich zastosowań wiąże się z pracą w środowisku wodnym:
- "flotowniki" – flotacja jest procesem prowadzonym w zawiesinie wodnej; dominującym zagrożeniem nie jest pylenie powietrza, lecz m.in. aerozole/rozbryzgi i oddziaływanie odczynników. Pył może występować jedynie pośrednio (np. w miejscach podawania suchego reagentu), ale sam flotownik nie jest typowym głównym emiterem pyłu.
- "osadzarki" – osadzanie (jigowanie) również zachodzi w ośrodku wodnym. W normalnej pracy źródłem pyłu częściej będą etapy suche przed i po wzbogacaniu niż sama osadzarka.
- "hydrocyklony" – klasyfikacja w hydrocyklonach jest procesem mokrym. Ewentualne problemy środowiskowe dotyczą głównie rozchlapywania i szczelności instalacji, a nie emisji pyłu do powietrza jako zjawiska dominującego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy emisji pyłów, zwracaj uwagę na słowa-klucze: "suchy materiał", "przesyp", "wibracje", "kruszenie", "przesiewanie", "transport". Procesy mokre zwykle ograniczają pylenie w powietrzu, choć mogą generować inne zagrożenia (aerozole, mgły, rozbryzgi).
