Osadniki w gospodarce odpadami poflotacyjnymi służą do sedymentacji (opadania cząstek stałych) oraz do rozdziału faz: części stałej i wody nadosadowej. W praktyce eksploatacyjnej przeróbki kopalin istotne jest rozpoznanie typu obiektu, bo wpływa to na sposób deponowania pulpy, prowadzenie zrzutu, kontrolę mętności, a także na wymagania bezpieczeństwa pracy w rejonie obwałowań i stref nawodnionych.
Odpowiedź "terenowego" jest właściwa, gdy przedstawiony fragment wskazuje na obiekt, którego funkcjonowanie opiera się na naturalnej lub ukształtowanej czaszy terenu oraz systemie obwałowań/wałów, w których zachodzi odkładanie się frakcji drobnych. W takim ujęciu "terenowy" odnosi się do sposobu posadowienia i wykorzystania terenu jako zasadniczej części konstrukcji osadnika.
- "stożkowego" jest odpowiedzią mylącą, jeśli ktoś mechanicznie kojarzy nazwę z dowolnym "zwężającym się" kształtem. Osadnik stożkowy ma specyficzną geometrię i przeznaczenie, a jego rozpoznanie zwykle opiera się na jednoznacznych cechach konstrukcyjnych.
- "obciekowego" nie pasuje do obiektu, którego kluczową funkcją jest sedymentacja w czaszy składowiska; "obciek" sugeruje inny mechanizm pracy (związany z przepływem po powierzchni/elementach), a nie typowy układ odkładania osadu w rozległej czaszy.
- "zbiornikowego" jest zbyt ogólne i może prowadzić do błędu uogólnienia: nie każdy obiekt gromadzący wodę lub pulpę jest klasyfikowany jako osadnik zbiornikowy w sensie konstrukcyjnym. Tu decydują cechy terenowo-hydrotechniczne widoczne na fragmencie składowiska.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "na rysunku" najpierw wypisz 2–3 cechy widoczne na obrazie (np. czasza, obwałowania, rozległość, strefy odkładania). Dopiero potem dopasuj typ osadnika. To ogranicza działanie intuicji i efektu pierwszego wrażenia.
