Inhibitory pompy protonowej (IPP) to grupa leków, które na poziomie komórkowym hamują końcowy etap wydzielania kwasu solnego w żołądku, czyli działanie pompy protonowej (H+/K+-ATPazy) w komórkach okładzinowych. Dzięki temu skutecznie zmniejszają kwaśność soku żołądkowego i są powszechnie stosowane m.in. w chorobie refluksowej przełyku oraz chorobie wrzodowej.
Odpowiedź "omeprazol" jest poprawna, ponieważ omeprazol jest klasycznym przedstawicielem IPP (do tej rodziny należą też m.in. inne pochodne o podobnym mechanizmie działania). W praktyce aptecznej rozpoznanie tej grupy jest ważne, bo IPP różnią się od innych "leków na nadkwaśność" zarówno mechanizmem, jak i profilem działania oraz sposobem przyjmowania.
Pozostałe propozycje nie są IPP:
- "ranitydynę" – to przedstawiciel antagonistów receptora H2. Leki H2 ograniczają wydzielanie kwasu poprzez blokowanie receptorów histaminowych H2, a nie poprzez bezpośrednie hamowanie pompy protonowej. Uczeń może się pomylić, bo efekt kliniczny (mniej kwasu) jest podobny, ale mechanizm i klasyfikacja są inne.
- "cymetydynę" – również antagonista receptora H2. Podobnie jak ranitydyna należy do innej grupy farmakologicznej niż IPP, mimo że oba typy leków dotyczą leczenia dolegliwości zależnych od kwasu solnego.
- "misoprostol" – analog prostaglandyny, zaliczany do leków o działaniu ochronnym na błonę śluzową (cytoprotekcyjnym), wykorzystywany m.in. w profilaktyce uszkodzeń śluzówki związanych z lekami przeciwzapalnymi. Nie jest to lek hamujący pompę protonową.
Wskazówka egzaminacyjna: warto kojarzyć, że IPP to leki działające "na pompę" (na etap końcowy), a antagoniści H2 działają "na receptor histaminowy". To ułatwia szybkie odróżnienie klas leków nawet wtedy, gdy wszystkie odpowiedzi dotyczą przewodu pokarmowego.
