W Linuksie wiele parametrów działania jądra i bieżącego stanu systemu jest wystawianych w pseudo-systemie plików /proc (procfs). Nie są to "zwykłe" pliki na dysku, lecz dynamiczne widoki danych jądra. Jednym z kluczowych plików diagnostycznych jest /proc/meminfo, zawierający szczegółowe informacje o pamięci fizycznej RAM i powiązanych mechanizmach (np. cache/buffers).
Dlatego polecenie:
cat /proc/meminfo
jest poprawne do identyfikacji rozmiaru wolnej i zajętej pamięci fizycznej, ponieważ wypisuje aktualne wartości raportowane przez jądro (np. pola typu MemTotal, MemFree, MemAvailable). W praktyce administrator analizuje te pola, aby ocenić, czy system ma zapas RAM oraz czy problem dotyczy realnego braku pamięci, czy jedynie wykorzystania pamięci na cache.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- lspci | grep -i raid – lspci służy do listowania urządzeń na magistrali PCI/PCIe. Filtrowanie po "raid" może wskazać kontroler RAID, ale nie pokazuje zużycia pamięci RAM.
- dmidecode –t baseboard – dmidecode odczytuje informacje sprzętowe z tablic DMI/SMBIOS. Typ "baseboard" dotyczy płyty głównej (producent, model), a nie aktualnego stanu wolnej/zajętej pamięci.
- tail –n 10 /var/log/messages – tail wyświetla końcówkę pliku; /var/log/messages zawiera wpisy logów. Logi mogą pośrednio zawierać komunikaty o braku pamięci, ale nie są narzędziem do odczytu rozmiaru wolnej i zajętej pamięci.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy bieżącego stanu zasobów, bardzo często poprawna odpowiedź będzie odwoływać się do /proc albo do narzędzi monitorujących. Jeśli dotyczy identyfikacji sprzętu, częściej pojawią się narzędzia typu lspci lub dmidecode.
