Impregnacja kamienia ma na celu wprowadzenie preparatu w pory materiału tak, aby ograniczyć jego nasiąkliwość lub wzmocnić strukturę (zależnie od rodzaju środka). Piaskowiec jest kamieniem porowatym, więc skuteczność zabiegu w dużej mierze zależy od tego, czy impregnat dotrze możliwie równomiernie do strefy przypowierzchniowej, a przy części preparatów także głębiej.
Dla rzeźby o niewielkich rozmiarach praktycznym i często najskuteczniejszym sposobem aplikacji jest zanurzenie w impregnacie. Kąpiel impregnacyjna ułatwia równomierny kontakt środka z całą powierzchnią, w tym z zagłębieniami i detalami rzeźbiarskimi, oraz sprzyja jednolitemu nasyceniu w porach. Metoda ta jest też wygodna organizacyjnie w warunkach pracowni, gdy obiekt można bezpiecznie przenieść i kontrolować czas kontaktu z preparatem.
Odpowiedź iniekcji ciśnieniowej jest typowa dla sytuacji, gdy trzeba wprowadzić preparat w konkretne strefy (np. spękania, pustki, lokalne osłabienia) lub w elementy o znacznej grubości, a nie jako podstawowa metoda impregnacji małej rzeźby "w całości". W przypadku niewielkiego obiektu iniekcja może dać efekt miejscowy i nierównomierny, a dodatkowo niesie ryzyko uszkodzeń przy nieprawidłowym doborze ciśnienia.
Metoda elektroosmotyczna nie jest standardową metodą impregnacji rzeźb z piaskowca; kojarzy się raczej z zagadnieniami transportu wilgoci i osuszania w przegrodach. W kontekście pytania nie odpowiada bezpośrednio na potrzebę równomiernego wprowadzenia impregnatu do porów kamienia.
Rozpylanie powierzchniowe bywa stosowane do dużych powierzchni (np. elewacji) lub gdy obiektu nie da się zanurzyć, jednak w małej rzeźbie może prowadzić do mniej przewidywalnego i płytszego nasycenia, a także do nierównego rozkładu środka na zróżnicowanej fakturze. Dlatego przy małych gabarytach, gdy jest to technicznie możliwe, preferuje się zanurzenie jako metodę zapewniającą lepszą powtarzalność zabiegu.
