Pytanie dotyczy doboru rasy knura (linii ojcowskiej) do kojarzenia z loszkami ras matecznych w celu uzyskania tuczników o wysokiej mięsności. W produkcji towarowej często rozdziela się funkcje ras:
- rasy mateczne dobiera się głównie pod kątem rozrodu (płodność, odchów prosiąt, cechy macierzyńskie),
- rasy ojcowskie (terminalne) dobiera się pod kątem cech tucznych i rzeźnych, w tym przede wszystkim mięsności.
Odpowiedź "pietrain" pasuje do warunku "intensywnej produkcji tuczników o wysokich parametrach mięsności", ponieważ pietrain jest powszechnie kojarzona z bardzo dobrym umięśnieniem oraz wysokim udziałem mięsa w tuszy. W praktyce oznacza to, że użycie knura tej rasy ma zwiększać prawdopodobieństwo uzyskania potomstwa spełniającego wymagania dotyczące mięsności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorszym wyborem w kontekście pytania?
- "wielkiej białej polskiej" oraz "polskiej białej zwisłouchej" są w nauczaniu i praktyce częściej kojarzone z rolą ras/linii o dobrych cechach matecznych i ogólnej użytkowości, a nie jako najbardziej typowy wybór, gdy priorytetem jest maksymalizacja mięsności w produkcji intensywnej.
- "puławskiej" jest rasą rodzimą, często rozpatrywaną w innych celach hodowlanych (np. zachowawczych lub jakościowych), więc nie jest pierwszym wyborem jako knur do uzyskania tuczników o najwyższej mięsności w intensywnym systemie produkcji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "loszki ras matecznych" i pytanie pyta o "knury rasy…", zwykle chodzi o rozpoznanie rasy ojcowskiej poprawiającej cechy tuszy (mięsność), a nie o kolejną rasę mateczną.
