Rasa błękitna belgijska jest klasycznym przykładem bydła o wyjątkowo wysokiej mięsności. Jej charakterystyczną cechą jest tzw. podwójne umięśnienie (często łączone z mutacją genu miostatyny), które prowadzi do bardzo silnego rozwoju masy mięśniowej. W praktyce przekłada się to na wysoki udział mięsa w tuszy oraz wysoką ocenę cech rzeźnych, dlatego w pytaniu o rasę "charakteryzującą się dystrofizmem mięśniowym" i mającą najwyższą wydajność mięsa właściwym wyborem jest błękitna belgijska.
Odpowiedź Piemontese bywa mylona z błękitną belgijską, ponieważ również może wykazywać zwiększoną mięsność i cechy kojarzone z podwójnym umięśnieniem. Jednak w typowych ujęciach hodowlanych to błękitna belgijska jest wskazywana jako rasa o najbardziej wyraźnie rozwiniętej muskulaturze i bardzo wysokim udziale mięsa.
Odpowiedzi Charolaise oraz Limousine odnoszą się do bardzo popularnych ras mięsnych o dobrych przyrostach, jakości tuszy i przydatności do krzyżowań towarowych. Są one cenione w produkcji wołowiny, ale nie są tak jednoznacznie kojarzone z ekstremalnym umięśnieniem, które stanowi wyróżnik błękitnej belgijskiej.
W przygotowaniu do egzaminu warto rozdzielić pojęcia: (1) typ użytkowy i ogólna mięsność rasy, (2) wydajność rzeźna/udział mięsa oraz (3) specyficzne cechy genetyczne wpływające na umięśnienie. Takie uporządkowanie ogranicza pomyłki między rasami, które wszystkie są "mięsne", lecz różnią się nasileniem i przyczyną cech umięśnienia.
