W bilansie kapitały własne (część pasywów) oznaczają tę część majątku jednostki, która należy do właścicieli i stanowi trwałe źródło finansowania działalności. Zwykle obejmują m.in. kapitał wniesiony przez właścicieli oraz zysk zatrzymany (część wyniku finansowego, która nie została wypłacona, tylko pozostaje w firmie).
Odpowiedź "zysk z poprzedniego roku przeznaczony na rozwój" jest poprawna, ponieważ jest to klasyczny przykład zysku zatrzymanego: wynik finansowy zostaje w przedsiębiorstwie i może finansować inwestycje, zakup środków trwałych, rozwój produkcji czy zwiększenie skali działalności. W efekcie zwiększa on kapitał własny, a nie zobowiązania.
Pozostałe propozycje dotyczą kapitałów obcych, czyli źródeł finansowania wymagających zwrotu:
- "kredyt w rachunku bieżącym" to finansowanie bankowe (zobowiązanie wobec banku). Jest kapitałem obcym, bo trzeba je spłacić wraz z kosztami (np. odsetkami).
- "zobowiązania wobec dostawców" to długi z tytułu zakupów (np. nawozów, pasz, materiału siewnego) z odroczonym terminem płatności. To również zobowiązanie, czyli kapitał obcy.
- "kredyt inwestycyjny" jest długiem zaciąganym na inwestycje (np. maszyny, budynki). Choć służy rozwojowi firmy, nadal pozostaje zobowiązaniem wobec banku, więc nie jest kapitałem własnym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się słowo "kredyt" lub "zobowiązania", w ujęciu bilansowym najczęściej mówimy o kapitale obcym. Jeśli mowa o "zysku pozostawionym w firmie", zwykle jest to kapitał własny (zysk zatrzymany).
