W silniku synchronicznym wirnik ma zwykle uzwojenie wzbudzenia, które zasila się prądem stałym. Doprowadzenie tego prądu do wirnika realizuje się często przez pierścienie ślizgowe i szczotki. Dzięki wzbudzeniu DC wirnik wytwarza własne pole magnetyczne o stałym zwrocie (w układzie wirnika), które "zazębia się" z polem wirującym stojana zasilanego prądem przemiennym. W efekcie prędkość obrotowa jest synchroniczna względem częstotliwości zasilania i liczby par biegunów.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "Synchronicznych"?
Kluczowy jest jednocześnie rodzaj prądu (stały) i sposób doprowadzenia (pierścienie ślizgowe) do wirnika. Takie rozwiązanie jest charakterystyczne dla wzbudzenia maszyn synchronicznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Prądu stałego" – to nie jest właściwa grupa w tym kontekście. Sam fakt występowania prądu stałego w obwodzie wirnika nie oznacza, że cały silnik jest "silnikiem prądu stałego". W silniku synchronicznym stojan jest zasilany prądem przemiennym.
- "Indukcyjnych pierścieniowych" – silnik indukcyjny pierścieniowy ma pierścienie ślizgowe, ale służą one do wyprowadzenia uzwojenia wirnika (trójfazowego) i dołączania oporów/układów rozruchowych. Wirnik nie jest tam zasilany prądem stałym jako wzbudzenie.
- "Komutatorowych prądu przemiennego" – maszyny komutatorowe używają komutatora, a nie pierścieni ślizgowych, i mają inną zasadę komutacji prądu w uzwojeniach wirnika. Sama obecność elementów ślizgowych nie jest tu rozstrzygająca; kluczowe jest, czy jest to komutator czy pierścienie oraz jaka jest rola zasilania wirnika.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "wirnik zasilany prądem stałym" i jednocześnie mowa o pierścieniach ślizgowych, to najczęściej chodzi o wzbudzenie typowe dla silnika synchronicznego. Dla indukcyjnego pierścieniowego kluczowe są raczej "uzwojenie wirnika" oraz "opory rozruchowe", a nie DC jako wzbudzenie.
