KWALIFIKACJA INF1 - CZERWIEC 2018 (test 3)

W klasyfikacji usług telekomunikacyjnych (stosowanej m.in. w zaleceniach ITU-T) rozróżnia się trzy istotne poziomy pojęć:

• Teleusługi – usługi końcowe dla użytkownika, które zapewniają pełną funkcjonalność komunikacji "od abonenta do abonenta" (end-to-end). Obejmują nie tylko sam transport sygnału, ale także elementy potrzebne do realizacji usługi, np. zestawienie połączenia i obsługę rozmowy.
• Usługi przenoszenia – zapewniają wyłącznie możliwość przeniesienia informacji (warstwa transportu). Mogą być realizowane w różnych technikach, np. przez komutację kanałów lub komutację pakietów, ale same w sobie nie są "usługą końcową" dla użytkownika.
• Usługi dodatkowe – funkcje rozszerzające usługę podstawową (np. przekierowanie połączeń, oczekiwanie na połączenie). Nie stanowią samodzielnej usługi transmisji mowy.

Dlatego usługa telefoniczna w zakresie transmisji mowy jest zaliczana do teleusług – użytkownik otrzymuje kompletną możliwość rozmowy, niezależnie od tego, czy warstwa przenoszenia wykorzystuje kanały (klasyczne sieci) czy pakiety (VoIP).

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

• Dodatkowych – to kategoria funkcji uzupełniających telefonię, a nie sama telefonia.
• Przenoszenia w trybie komutacji kanałów – opisuje sposób realizacji transportu (bearer), a nie grupę "usług końcowych".
• Przenoszenia w trybie komutacji pakietów – analogicznie: dotyczy transportu pakietowego; telefonia realizowana na takim transporcie nadal pozostaje teleusługą.

W praktyce egzaminacyjnej kluczowe jest nie mylić pojęcia "jak przenosimy dane" z "jaką usługę dostaje użytkownik".