Styk przełączny (SPDT) ma jeden zacisk wspólny oraz dwa zaciski przełączane: jeden zwarty w stanie spoczynku i drugi zwarty po zadziałaniu przekaźnika. W typowej numeracji spotykanej na schematach szkolnych i w aparaturze sterowniczej:
- 11 oznacza zacisk wspólny (COM),
- 12 oznacza styk normalnie zwarty (NC) – połączenie 11–12 istnieje, gdy przekaźnik nie jest pobudzony,
- 14 oznacza styk normalnie rozwarty (NO) – połączenie 11–14 pojawia się po pobudzeniu przekaźnika.
Jeżeli schemat wymaga, aby w jednym stanie świeciła lampka H2, a po przełączeniu świeciła lampka H1, to zasilanie +24 V DC podaje się na zacisk wspólny (11), a lampki podłącza do wyjść: lampkę mającą świecić po zadziałaniu do toru NO (14), a lampkę mającą świecić w spoczynku do toru NC (12). Dlatego poprawny układ to: +24 V DC do 11, H1 do 14, H2 do 12.
Pozostałe propozycje są błędne, bo zmieniają logikę przełączania:
- Podłączenie H1 do 12 i H2 do 14 spowoduje odwróconą sygnalizację (świeci "nie ta" lampka w danym stanie).
- Podanie +24 V na 12 lub 14 pomija zacisk wspólny jako punkt przełączania, przez co układ nie odtwarza działania styku przełącznego zgodnie ze schematem.
- Podłączenie +24 V do 14 jest szczególnie mylące, bo 14 jest torom NO (wyjściem po przełączeniu), a nie zaciskiem wspólnym — wtedy zmienia się sposób zasilania obwodu i efekt nie odpowiada idei COM–NC–NO.
W praktyce przy montażu i uruchamianiu układów automatyki warto zawsze najpierw zidentyfikować COM, NC i NO na symbolu styku, a dopiero potem przypisać im numery zacisków z elementu lub schematu.
