Metody analizy można dzielić m.in. na takie, które opierają się na reakcji chemicznej (klasyczne metody chemiczne, często miareczkowe), oraz na metody instrumentalne, w których podstawą jest pomiar określonej wielkości fizycznej (np. wielkości optycznych).
Odpowiedź "kompleksometria" jest poprawna, ponieważ kompleksometria wykorzystuje reakcję kompleksowania, czyli tworzenia trwałych związków kompleksowych pomiędzy jonem metalu a ligandem. W praktyce laboratoryjnej bardzo często ma postać miareczkowania (np. roztworem związku kompleksującego), a punkt końcowy ustala się wskaźnikiem lub inną techniką detekcji. Kluczowe jest jednak to, że wynik analizy wynika z przebiegu reakcji chemicznej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "nefelometria" – to metoda oparta na pomiarze rozpraszania światła przez cząstki zawiesiny/układy koloidalne. Jest to technika pomiarowa (instrumentalna), a nie metoda, w której ilość analitu wyznacza się bezpośrednio na podstawie stechiometrii reakcji chemicznej.
- "refraktomeria" – polega na pomiarze współczynnika załamania światła (refrakcji) i jego zmian wraz ze składem próbki. To typowa metoda fizyczna/optometr yczna stosowana np. do oceny stężeń roztworów, ale jej podstawą jest zależność fizyczna, nie reakcja chemiczna.
- "polarymetria" – wykorzystuje zjawisko skręcalności optycznej substancji chiralnych (zmiana płaszczyzny polaryzacji światła). Wynik zależy od właściwości optycznych próbki, a nie od przeprowadzenia reakcji chemicznej jako głównej podstawy oznaczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w nazwie metody pojawia się pomiar zjawiska optycznego (rozpraszanie, załamanie, polaryzacja), zwykle jest to metoda instrumentalna. Jeśli metoda bazuje na określonej reakcji (strącaniu, zobojętnianiu, utlenianiu-redukcji, kompleksowaniu), częściej zalicza się do metod opartych na reakcjach chemicznych.
