Metody rozdzielcze (separacyjne) to takie techniki analityczne, których głównym celem jest rozdzielenie składników mieszaniny na podstawie różnic ich właściwości. Rozdział bywa konieczny, aby potem móc dany składnik wykryć lub oznaczyć, ale sam rozdział jest tu kluczową funkcją metody.
Odpowiedź "elektroforezę" jest poprawna, ponieważ elektroforeza polega na przemieszczaniu się naładowanych cząstek w polu elektrycznym. Składniki próbki mają różne ładunki i/lub ruchliwości, więc w tych samych warunkach migrują z różnymi prędkościami i na różne odległości. To prowadzi do ich fizycznego rozdzielenia (separacji) w medium (np. w żelu lub na nośniku).
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do metod optycznych, które standardowo służą do pomiaru pewnej właściwości próbki, a nie do jej rozdzielenia:
- "kolorymetrię" – wykorzystuje pochłanianie/promieniowanie w zakresie widzialnym do oceny barwy lub stężenia barwnych związków. To metoda oznaczeniowa/pomiarowa, zwykle bez etapu separacji.
- "polarymetrię" – mierzy skręcalność optyczną (rotację płaszczyzny polaryzacji) związków optycznie czynnych. Dostarcza informacji o właściwości próbki, ale nie jest metodą rozdzielczą.
- "refraktometrię" – mierzy współczynnik załamania światła, często używany np. do oceny składu lub jakości roztworów. Również jest metodą pomiaru właściwości fizycznej, a nie separacji.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać praktyczną zasadę: jeżeli metoda prowadzi do powstania oddzielnych frakcji/pasm/stref odpowiadających różnym składnikom, to zwykle jest to metoda rozdzielcza. Jeżeli natomiast daje pojedynczy odczyt właściwości (barwa, skręcalność, współczynnik załamania), to jest to metoda pomiarowa/oznaczeniowa.
