KWALIFIKACJA TKO5 - STYCZEŃ 2016

PYTANIE NR 30.
Do naprawy przerwanego kabla, ułożonego bez zapasu podczas prac ziemnych należy użyć
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Gdy kabel jest przerwany i ułożony bez zapasu, nie da się odtworzyć ciągłości jedną mufą "na styk". Trzeba wstawić dodatkowy fragment kabla i połączyć go z obiema stronami uszkodzenia, co wymaga wykonania dwóch połączeń kablowych, czyli zastosowania dwóch muf oraz odcinka kabla.

Pełne wyjaśnienie:

W sytuacji, gdy podczas prac ziemnych dojdzie do przerwania kabla ułożonego bez zapasu, na końcach uszkodzonego odcinka brakuje długości potrzebnej do swobodnego przygotowania i połączenia żył oraz odtworzenia powłok. Kluczowa jest tu konsekwencja geometryczna: po przerwaniu powstają dwa końce kabla, a brak zapasu uniemożliwia "dociągnięcie" ich do siebie tak, aby wykonać jedno połączenie.

Dlatego standardowym rozwiązaniem praktycznym jest wykonanie wstawki kablowej (krótkiego odcinka kabla) i zrealizowanie dwóch połączeń: jedno połączenie między pierwszym końcem kabla a wstawką oraz drugie połączenie między wstawką a drugim końcem kabla. To oznacza konieczność użycia dwóch muf kablowych i odcinka kabla.

Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne do problemu braku zapasu:

  • "mufa rozgałęźna i odcinka kabla" – mufa rozgałęźna służy do wykonywania odgałęzień, a nie do typowego odtworzenia ciągłości kabla w torze przelotowym; w naprawie przerwania kluczowa jest liczba połączeń, a nie rozgałęzienie.
  • "odcinka kabla i zgrzewarki" – samo narzędzie nie zastępuje osprzętu łączeniowego; w kablach energetycznych istotne jest wykonanie pełnego połączenia (żyły, izolacja, ekran/powłoka) odpowiednią mufą.
  • "odcinka kabla zakończonego głowicami" – głowice są zakończeniami do podłączeń (np. do urządzeń), nie służą do wykonania przelotowego połączenia dwóch końców kabla w gruncie.

Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: brak zapasu po uszkodzeniu zwykle oznacza konieczność wstawki i dwóch połączeń.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Mufa kablowa to osprzęt służący do wykonania połączenia (najczęściej przelotowego) pomiędzy odcinkami kabla. Zapewnia ciągłość elektryczną żył oraz odtworzenie izolacji i ochrony zewnętrznej, aby po naprawie kabel mógł bezpiecznie pracować w gruncie lub w kanalizacji kablowej.
Bez zapasu nie da się zbliżyć końców kabla tak, aby wykonać jedno połączenie. W praktyce trzeba wstawić fragment kabla (wstawkę) i połączyć ją z obiema stronami uszkodzenia. To oznacza dwa niezależne miejsca łączenia, więc potrzebne są dwie mufy oraz odcinek kabla.
Oznacza to, że nie pozostawiono dodatkowej długości kabla (rezerwy) umożliwiającej swobodne wykonanie połączeń po uszkodzeniu lub przy przebudowie. Po przerwaniu końcówki są "na sztywno" i brakuje długości na przygotowanie żył, izolacji i powłok zgodnie z technologią montażu osprzętu.
Wstawka kablowa to krótki odcinek kabla, który "uzupełnia" brakującą długość po uszkodzeniu. Dzięki niej można wykonać połączenia na obu końcach w warunkach terenowych. Wstawka powinna być dobrana tak, aby odpowiadała parametrom naprawianego kabla (konstrukcja, przekrój, izolacja).
Zwykle nie jest to właściwy wybór do typowego odtworzenia ciągłości kabla w torze przelotowym, bo mufa rozgałęźna jest przeznaczona do wykonywania odgałęzień. W naprawie przerwania kluczowe jest wykonanie poprawnego połączenia przelotowego i odtworzenie warstw kabla; dobiera się więc osprzęt przeznaczony do takiego połączenia.
Narzędzie (np. zgrzewarka) nie zastępuje kompletnego osprzętu łączeniowego. W naprawie kabla trzeba zapewnić nie tylko połączenie przewodzące, ale też odtworzenie izolacji, ekranowania i szczelności powłoki. Do tego służą odpowiednie mufy i materiały montażowe dobrane do typu kabla.
Najczęściej myli się liczbę wymaganych połączeń: uczący się zakładają, że "przerwanie" oznacza jedną mufę. Gdy jednak nie ma zapasu, trzeba wstawić dodatkowy odcinek kabla, a to wymusza dwa miejsca łączenia. Drugi typ błędu to mylenie muf przelotowych z rozgałęźnymi.
Wskazówką jest informacja "ułożony bez zapasu" oraz sytuacja "przerwany kabel". Taki opis sugeruje, że końców nie da się złączyć bezpośrednio i trzeba wstawić fragment kabla. Jeśli wstawiasz odcinek pomiędzy dwa końce, automatycznie powstają dwa połączenia, czyli dwie mufy.
Głowice kablowe stosuje się jako zakończenia kabla do podłączania go do urządzeń (np. rozdzielnic, transformatorów, przepustów), a nie do łączenia dwóch odcinków kabla w środku trasy. Do łączenia przelotowego używa się muf, które są zaprojektowane do pracy w miejscu połączenia kabla.
Warto uczyć się na schematach technologii: uszkodzenie z zapasem vs bez zapasu, wstawka, typy muf i głowic oraz ich zastosowania. Pomaga też czytanie instrukcji montażu osprzętu kablowego i analizowanie, jakie warstwy kabla trzeba odtworzyć po naprawie (żyły, izolacja, ekran, powłoka).
info

Statystycznie 48% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że gdy kabel jest przerwany i ułożony bez zapasu, nie da się odtworzyć ciągłości jedną mufą "na styk".

Materiały:

  • Instrukcje producentów muf i głowic kablowych (karty katalogowe, instrukcje montażu)
  • Podręczniki z zakresu elektroenergetycznych linii kablowych i osprzętu kablowego
  • Materiały dydaktyczne dotyczące napraw powłok i ekranów kabli oraz zasad przygotowania końców kabla

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego