Mianowanie (nastawianie miana) roztworu wodorotlenku sodu polega na wyznaczeniu jego rzeczywistego stężenia poprzez reakcję z odczynnikiem, którego ilość (liczba moli) znamy z możliwie małą niepewnością. W praktyce oznacza to zastosowanie wzorca pierwotnego lub roztworu wzorcowego o wiarygodnie znanym stężeniu.
Odpowiedź "naważkę kwasu benzenokarboksylowego" wskazuje na kluczową zasadę: do mianowania wybiera się naważkę substancji stałej (odważonej na wadze analitycznej). Taki sposób przygotowania próbki wzorcowej zwykle daje lepszą kontrolę ilości wprowadzonej substancji niż odmierzanie objętości cieczy, bo eliminuje część błędów związanych z gęstością, temperaturą i kalibracją szkła miarowego.
- "odmierzoną ilość kwasu azotowego(V)" jest problematyczna, ponieważ zwykle nie stanowi wzorca pierwotnego do tej operacji i samo "odmierzenie" nie gwarantuje znanej liczby moli bez dodatkowych danych o stężeniu.
- "odmierzoną porcję roztworu kwasu octowego" również nie daje pewności, jeśli roztwór nie jest wcześniej mianowany; dodatkowo jest to roztwór, a nie naważka substancji stałej o znanym składzie.
- "naważkę kwasu mrówkowego" jest odpowiedzią mylącą praktycznie: choć występuje tu naważka, kwas mrówkowy w warunkach laboratoryjnych nie jest typowym wyborem wzorca (m.in. ze względu na własności fizyczne i trudności w zapewnieniu stabilnej, jednoznacznej ilości odniesienia).
Na egzaminie warto zapamiętać schemat: NaOH wymaga mianowania, a w pytaniach testowych sygnałem odpowiedzi poprawnej bywa właśnie słowo "naważka" połączone z właściwą substancją wzorcową. Dla jakości wyniku kluczowe jest, by odniesienie miało możliwie dobrze określoną ilość substancji.
