KWALIFIKACJA BUD14 + BUD15 - CZERWIEC 2018

PYTANIE NR 25.
Do obliczenia robocizny na wykonanie podciągu żelbetowego o wymiarach 40 cm (wysokość), 30 cm (szerokość), 250 cm (długość) korzysta się z KNR 2-02, tablicy 0210 i kolumny
Ilustracja przedstawia tabelę z danymi dotyczącymi nakładów na 1 m³ betonu, będącą fragmentem tablicy 0210 z KNR 2-02.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W kosztorysowaniu na podstawie KNR właściwą robociznę odczytuje się z konkretnej tablicy i kolumny przypisanej do danego rodzaju robót. Dla podciągu żelbetowego wskazano KNR 2-02, tablicę 0210, a poprawna identyfikacja kolumny robocizny w tej tablicy prowadzi do wyboru "02".

Pełne wyjaśnienie:

Pytanie sprawdza umiejętność praktycznego poruszania się po katalogach norm (KNR), co jest kluczowe w pracy technika budownictwa przy sporządzaniu kosztorysów. W treści podano już właściwy katalog i tablicę (KNR 2-02, tablica 0210). Zadaniem zdającego jest wskazanie, z której kolumny należy przyjąć dane do obliczenia robocizny dla wykonania podciągu żelbetowego.

W KNR tablica zawiera pozycje i odpowiadające im kolumny, które rozdzielają nakłady (np. robocizna, materiały, sprzęt lub warianty technologiczne – zależnie od układu konkretnej tablicy). Poprawna odpowiedź "02" oznacza, że w tablicy 0210 właśnie ta kolumna jest przeznaczona do odczytu nakładów robocizny potrzebnych do wyceny prac związanych z takim elementem żelbetowym.

Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? "01", "03" i "06" to inne kolumny tej samej tablicy, które odnoszą się do innego zakresu nakładów, wariantu wykonania albo innej składowej kosztorysu niż robocizna dla wskazanego przypadku. Typowy błąd polega na zapamiętywaniu numeru kolumny "na skróty" zamiast każdorazowego sprawdzenia nagłówka/legendy tablicy, bo układ kolumn może różnić się między tablicami, a nawet wewnątrz tego samego KNR.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu jest podany konkretny KNR i tablica, nie próbuj "zgadywać" po wymiarach elementu. Skup się na tym, co testuje zadanie: umiejętność identyfikacji właściwej kolumny i świadome rozróżnienie robocizny od pozostałych nakładów.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
KNR to katalog norm nakładów rzeczowych, używany do ustalania ilości robocizny, materiałów i sprzętu dla określonych robót. W kosztorysie stanowi podstawę normatywną do wyliczenia nakładów, a potem kosztów, na podstawie tablic, pozycji i kolumn opisujących dany rodzaj prac.
Najpierw identyfikuje się rodzaj robót (np. żelbet), potem w spisie treści KNR szuka odpowiedniej tablicy. W samej tablicy trzeba przeczytać nagłówki kolumn i legendę, bo to one mówią, czy kolumna dotyczy robocizny, materiałów, sprzętu albo wariantu technologii.
Kolumny rozdzielają różne przypadki: inne warianty wykonania, różne zakresy robót lub różne składowe nakładów. Dzięki temu jedna tablica może obejmować kilka sytuacji technologicznych. Bez sprawdzenia nagłówków łatwo pomylić kolumnę robocizny z kolumną materiałów albo innym wariantem.
Robocizna to nakład pracy ludzi potrzebny do wykonania robót. W KNR zwykle jest podawana jako norma na jednostkę obmiaru (np. na 1 m3 lub 1 m). Odczytuje się ją z właściwej kolumny i pozycji tablicy, zgodnie z opisem robót i przyjętą jednostką obmiarową.
Najczęstsze błędy to: wybór kolumny "z pamięci" bez czytania nagłówka, pomylenie kolumny robocizny z materiałami/sprzętem oraz nieuwzględnienie, że różne tablice w tym samym KNR mogą mieć inną numerację lub inny sens kolumn. Zawsze trzeba weryfikować opis kolumn.
Wymiary wpływają głównie na obmiar (ile jednostek robót wyceniasz), natomiast wybór kolumny wynika z tego, jaki wariant robót opisuje tablica. Jeśli pytanie podaje konkretną tablicę, to kluczowe jest dopasowanie kolumny do rodzaju nakładu (robocizna) i opisu technologii, nie do samych wymiarów.
Rozróżnienie wynika z nagłówków i legendy tablicy. W wielu opracowaniach KNR spotyka się podział na R (robocizna), M (materiały), S (sprzęt), ale układ bywa różny. Dlatego trzeba czytać opis kolumn, a nie kierować się wyłącznie tym, że "druga kolumna zwykle jest robocizną".
W praktyce wyceny indywidualne stosuje się, gdy brak jest odpowiednich pozycji KNR albo zakres/technologia odbiega od typowych. Wymaga to jednak uzasadnienia i przyjęcia własnych norm (np. na podstawie doświadczenia, danych producenta, analiz porównawczych). Na egzaminie zwykle oczekuje się pracy zgodnie z KNR.
Bo sprawdzają umiejętność posługiwania się podstawą normatywną kosztorysu, a to jest praktyczna kompetencja zawodowa. Sama znajomość definicji nie wystarcza — trzeba umieć wskazać właściwy katalog, tablicę i kolumnę oraz rozumieć, co one opisują w odniesieniu do robót budowlanych.
Najskuteczniejsze są krótkie, powtarzalne ćwiczenia: wyszukiwanie tablic w spisie treści, czytanie legendy, wskazywanie kolumn dla R/M/S i dopasowywanie pozycji do opisu robót. Dobrze też rozwiązywać zadania na różnych elementach (ławy, stopy, belki, podciągi), aby uniknąć uczenia się "na pamięć".
info

Statystycznie 65% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "W kosztorysowaniu na podstawie KNR właściwą robociznę odczytuje się z konkretnej tablicy i kolumny przypisanej do danego rodzaju robót."

Źródła:

  • KNR 2-02 "Roboty budowlane" (katalog norm nakładów rzeczowych), tablica 0210 – układ tablicy i kolumn (wydanie zależne od stosowanej bazy KNR).

Materiały:

  • Katalog KNR 2-02 (wydanie używane w pracowni/szkole) – nauka czytania tablic i kolumn
  • Podręczniki/kompendia do kosztorysowania robót budowlanych (część: KNR, R/M/S, podstawy normatywne)
  • Ćwiczenia praktyczne: wyszukiwanie tablic i kolumn w różnych KNR dla robót żelbetowych

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego