W strefie brzegowej i w strefie wody płytkiej naturalnego zbiornika wodnego sprawdzają się gatunki przywodne (bagienne), które są przystosowane do podłoża stale mokrego, a często także do płytkiego zalewu. Takie rośliny mają cechy umożliwiające im funkcjonowanie przy niedoborze tlenu w podłożu (np. rozbudowane kłącza, przystosowania tkanek) oraz znoszą wahania poziomu wody.
Odpowiedź "kosaciec żółty (Iris pseudacorus), tatarak zwyczajny (Acorus calamus)" jest trafna, ponieważ oba gatunki są powszechnie kojarzone z siedliskami przywodnymi: rosną na brzegach, w strefach szuwarowych i na terenach podmokłych, a w praktyce projektowej wykorzystuje się je właśnie do obsadzania obrzeży oraz płytkiej wody.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepszym wyborem do strefy wody płytkiej?
- "funkia ogrodowa (Hosta sp.), żurawka ogrodowa (Heuchera hybrida)" – to byliny ogrodowe zwykle stosowane w rabatach i w półcieniu; mogą lubić glebę świeżą do wilgotnej, ale nie są typowymi roślinami do podłoża zalewanego ani do sadzenia w wodzie.
- "tawułka Arendsa (Astilbe × arendsii), bergenia sercolistna (Bergenia cordifolia)" – tawułki dobrze znoszą wilgoć, lecz nadal są roślinami rabatowymi; bergenia jest odporna, ale typowo nie jest przeznaczona do strefy wody płytkiej. Para nie odpowiada wymaganiom siedliska "woda płytka".
- "języczka pomarańczowa (Ligularia dentata), pełnik europejski (Trollius europaeus)" – oba gatunki bywają sadzone w miejscach wilgotnych, jednak standardowo dotyczą raczej wilgotnych rabat i łąkowych stanowisk niż sadzenia w płytkiej wodzie. Łatwo tu o błąd: "wilgotnolubne" nie znaczy "wodolubne".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "strefa wody płytkiej", szukaj roślin typowo wodnych lub bagiennych (szuwary), a nie tylko takich, które "lubią wilgoć". W praktyce projektowej dodatkowo warto sprawdzić ekspansywność gatunków i dopasować je do charakteru zbiornika.
