W opiece nad osobą leżącą kluczowe jest wczesne rozpoznanie zagrożenia odleżynami, aby zaplanować profilaktykę (zmiany ułożenia, odciążanie miejsc narażonych, obserwacja skóry, dobór materaca). Do tego celu wykorzystuje się standaryzowane narzędzia przesiewowe. Odpowiedź "Norton" jest właściwa, ponieważ skala Norton została opracowana właśnie do oceny ryzyka powstawania odleżyn u pacjentów, szczególnie z ograniczoną mobilnością.
Pozostałe odpowiedzi to również znane narzędzia oceny pacjenta, ale mierzą inny obszar funkcjonowania:
- "Barthel" – kojarzona z oceną samodzielności w podstawowych czynnościach dnia codziennego. Może pośrednio sugerować ryzyko powikłań (osoba niesamodzielna częściej leży), ale celem skali nie jest bezpośrednia ocena ryzyka odleżyn.
- "Lawtona" – dotyczy zwykle tzw. instrumentalnych czynności dnia codziennego (bardziej złożonych aktywności niż podstawowa samoobsługa). Nie jest to skala do oceny ryzyka odleżyn.
- "Katza" – służy do oceny samodzielności w podstawowych aktywnościach (ADL). Podobnie jak Barthel, nie jest narzędziem zaprojektowanym do oceny ryzyka odleżyn, choć wynik może korelować z poziomem opieki potrzebnej pacjentowi.
Na egzaminie warto zapamiętać rozróżnienie: ryzyko odleżyn ocenia się skalami dedykowanymi temu problemowi (np. Norton), a sprawność/samodzielność – skalami ADL/IADL (Barthel, Katz, Lawton). Dzięki temu łatwiej unikać typowego błędu polegającego na wybieraniu skali "od opieki" zamiast skali "od odleżyn".
