W skałach osadowych podstawowym sposobem ustalania wieku geologicznego jest podejście stratygraficzne. Stratygrafia bada ułożenie, następstwo i korelację warstw, dzięki czemu można określić wiek względny (co jest starsze, a co młodsze), a w praktyce także powiązać warstwy z jednostkami czasu geologicznego.
Wyniki badań stratygraficznych mogą opierać się m.in. na:
- biostratygrafii (skamieniałości przewodnie, zespoły faunistyczne/florystyczne),
- litostratygrafii (cechy i rozpoznawalność warstw/sedymenów),
- korelacji profili między otworami wiertniczymi i wyrobiskami.
Dlatego odpowiedź "stratygraficznych" jest właściwa: to właśnie stratygrafia służy do przypisania skał osadowych do określonego przedziału czasu geologicznego na podstawie ich położenia w profilu i cech korelacyjnych.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych celów badań:
- "chemicznych" – analiza chemiczna opisuje skład (np. zawartości pierwiastków, węglanów, domieszek). Może wspierać interpretację środowiska sedymentacji, ale nie jest podstawową metodą określania wieku stratygraficznego.
- "technologicznych" – badania technologiczne dotyczą własności użytkowych (np. urabialność, przeróbka, parametry jakościowe surowca). Nie służą do datowania geologicznego.
- "mineralogiczno-petrograficznych" – identyfikują minerały, tekstury i typ skały. Dają wiedzę o pochodzeniu i warunkach powstania, lecz bez odniesienia stratygraficznego nie wyznaczają wieku w skali geologicznej.
W przygotowaniu do egzaminu warto pamiętać prostą regułę: "wiek warstw" najczęściej wynika z ich miejsca w profilu i korelacji (stratygrafia), a "co to za skała" wynika z mineralogii/petrografii.
