W urządzeniach wentylacyjnych (np. centralach wentylacyjnych) elementem służącym do podgrzewania powietrza nawiewanego jest nagrzewnica, czyli wymiennik ciepła. W takim wymienniku występują zawsze dwa media: czynnik grzewczy oraz medium ogrzewane. W typowym rozwiązaniu budynkowym czynnikiem grzewczym jest woda z instalacji c.o. lub z węzła cieplnego, a medium ogrzewanym jest powietrze przepływające przez pakiet lamel i rurek. Dlatego poprawne jest wskazanie "woda — powietrze".
Odpowiedź "para — woda" nie pasuje do samego zadania "podgrzewania powietrza", bo opisuje układ, w którym oba media są cieczami/paro-cieczami i nie wskazuje powietrza jako medium ogrzewanego. Taki dobór kojarzy się raczej z procesami technologicznymi lub węzłami cieplnymi, a nie z nagrzewnicą powietrza w wentylacji.
Odpowiedź "woda — woda" oznacza wymiennik ciecz–ciecz. Jest to spotykane (np. w pewnych układach separacji obiegów), ale nie jest typowym sposobem bezpośredniego ogrzewania powietrza w centrali wentylacyjnej, ponieważ w ogóle nie pojawia się tu powietrze jako drugie medium.
Odpowiedź "para — para" jest nielogiczna w kontekście nagrzewnicy powietrza: nie wskazuje medium ogrzewanego (powietrza) i sugeruje wymianę energii między dwoma strumieniami pary, co nie odpowiada typowej funkcji sekcji grzewczej w wentylacji komfortu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści jest "podgrzewanie powietrza", w odpowiedziach szukaj pary, w której jednym medium jest zawsze powietrze. Drugie medium zależy od typu nagrzewnicy (najczęściej woda, czasem czynnik chłodniczy w pompie ciepła lub elektryczność w nagrzewnicy elektrycznej, ale wtedy to nie jest para mediów).
