Wewnętrzny monoblok powietrze–woda pracuje tak, że powietrze zewnętrzne jest doprowadzane do parownika i po odebraniu ciepła jest odprowadzane jako powietrze wychłodzone. "Wylot zimnego powietrza z parownika" oznacza więc element instalacji powietrznej (kanał), a nie rurę wody grzewczej ani instalację czynnika chłodniczego.
Z zależności COP wynika bilans mocy: przy mocy grzewczej 7 kW i COP=3,5 moc elektryczna jest rzędu 2 kW, a pozostałe ~5 kW musi zostać pobrane z powietrza. Żeby odebrać taką moc przy typowych spadkach temperatury powietrza na parowniku (rzędu kilku–kilkunastu °C), potrzebny jest strumień powietrza rzędu kilkuset m³/h. Taki przepływ wymaga odpowiedniego przekroju kanału, aby nie generować nadmiernych oporów i hałasu.
Odpowiedź "rury PVC o średnicy 125 mm" pasuje do praktyki: Ø125 mm to typowy wymiar kanałów wentylacyjnych w budynkach i pozwala uzyskać akceptowalne prędkości przepływu oraz straty ciśnienia przy przepływie kilkuset m³/h. PVC jest też powszechnie stosowane w kanałach ze względu na odporność na wilgoć, niską masę i łatwy montaż.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "rury PVC o średnicy 20 mm" – taka średnica jest charakterystyczna dla małych instalacji rurowych (np. wody), a nie dla powietrza. Dla wymaganego przepływu spowodowałaby ogromne opory, hałas i spadek wydajności.
- "rury stalowej o średnicy 125 mm" – średnica mogłaby być zbliżona, ale materiał jest nietypowy i nieuzasadniony dla krótkich kanałów powietrznych w budynku: stal jest cięższa, trudniejsza w montażu i bardziej podatna na korozję w wilgotnym strumieniu powietrza.
- "rury miedzianej o średnicy 25 mm" – miedź kojarzy się z HVAC, ale dotyczy przede wszystkim przewodów czynnika chłodniczego; tutaj transportujemy powietrze. Dodatkowo Ø25 mm jest zbyt małe jak na kanał powietrzny.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli element ma przenosić powietrze przez parownik, myśl "kanał wentylacyjny" (duże średnice), a nie "rura instalacyjna" (małe średnice).
