Miernik cęgowy jest przyrządem, którego charakterystycznym elementem są cęgi (szczęki pomiarowe). Ich zadaniem jest umożliwienie pomiaru natężenia prądu elektrycznego płynącego w pojedynczym przewodzie bez konieczności rozłączania obwodu. W praktyce obejmuje się cęgami jeden przewód (np. fazowy), a przyrząd wyznacza prąd na podstawie zjawisk elektromagnetycznych (typowo przekładnik prądowy dla AC lub czujnik Halla dla AC/DC).
Odpowiedź "Natężenia prądu elektrycznego." pasuje więc bezpośrednio do pytania, bo dotyczy wielkości, do której cęgi są zaprojektowane.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Rezystancji przejścia zestyku." – rezystancję (w tym rezystancję styku) mierzy się zwykle metodą omomierza lub miernika małych rezystancji, z użyciem końcówek pomiarowych i odpowiedniej procedury (często po odłączeniu zasilania). Samo objęcie elementu cęgami nie daje pomiaru rezystancji.
- "Temperatury toru prądowego." – temperaturę mierzy się czujnikami temperatury (np. termopara, PT100) lub bezdotykowo pirometrem/kamerą termowizyjną. Cęgi nie są czujnikiem temperatury.
- "Przenikalności elektrycznej izolacji." – taka cecha materiału izolacyjnego nie jest typowym parametrem eksploatacyjnym mierzonym miernikiem cęgowym; w praktyce bada się np. rezystancję izolacji lub wytrzymałość dielektryczną odpowiednimi miernikami i metodami, a nie cęgami.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawiają się "cęgi" jako element przyrządu, najczęściej chodzi o pomiar prądu w przewodzie bez ingerencji w obwód. To jedna z najbardziej rozpoznawalnych cech miernika cęgowego.
