W pomiarach napięcia stałego (DC) kluczowe jest dobranie takiego ustroju miernika, który reaguje poprawnie na prąd/napięcie o stałym zwrocie. Najbardziej typowym rozwiązaniem w analogowych przyrządach wskazówkowych jest ustrój magnetoelektryczny (ruchoma cewka w polu magnesu trwałego). W tym ustroju moment elektromagnetyczny jest proporcjonalny do prądu płynącego przez cewkę, dlatego wskazówka wychyla się w sposób stabilny i daje liniową podziałkę oraz dużą czułość. Z tego powodu takie ustroje są stosowane m.in. w woltomierzach DC (z opornikiem szeregowym), amperomierzach DC i omomierzach.
Poprawna jest odpowiedź "D", ponieważ przedstawia znormalizowany symbol ustroju magnetoelektrycznego: kształt "podkowy" (magnes trwały) oraz element obrazujący cewkę. Taki miernik bez dodatkowego prostownika jest przeznaczony do wielkości stałych. Dopiero zastosowanie prostownika umożliwia pomiar AC poprzez zamianę przebiegu przemiennego na składową jednokierunkową.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo dotyczą innych zasad działania:
- Ustrój elektrodynamiczny jest wykorzystywany głównie w przyrządach do pomiarów mocy i w przyrządach laboratoryjnych (może pracować dla AC/DC, ale to nie jest typowy wybór "do napięć stałych" w podstawowej klasyfikacji ustrojów do woltomierzy).
- Ustrój cieplny (termiczny) opiera się na efekcie cieplnym prądu i jest używany m.in. dla wyższych częstotliwości AC; nie jest podstawowym ustrojem do standardowego pomiaru DC napięcia w praktyce eksploatacyjnej.
- Ustrój elektromagnetyczny (ruchome żelazo) jest powszechny w przyrządach do AC (i bywa stosowany także dla DC), ale ma zwykle gorszą czułość i nieliniową skalę w porównaniu z magnetoelektrycznym; w zadaniach egzaminacyjnych jako właściwy do DC wskazuje się właśnie magnetoelektryczny.
W praktyce (również w obiektach z instalacjami gazowymi) pomiar napięć stałych dotyczy np. zasilania układów sterowania i zabezpieczeń. Warto zapamiętać: "podkowa" = magnes trwały = ustrój magnetoelektryczny = najlepszy wybór dla DC.
