W płytkim rozpoznaniu form krasowych kluczowe jest to, jaką własność fizyczną zmienia obecność pustki, szczeliny lub strefy rozluźnienia. Najczęściej jest to spadek gęstości objętościowej w porównaniu z otaczającą skałą (np. węglanową). Taki kontrast gęstości wpływa na pole grawitacyjne Ziemi, tworząc lokalną anomalię grawimetryczną. Dlatego odpowiedź "grawimetryczne" jest właściwa: grawimetria (w praktyce często mikrograwimetria) pozwala wykrywać subtelne zmiany pola grawitacyjnego związane z pustkami i rozluźnieniami położonymi płytko.
Odpowiedź "magnetyczne" nie jest najlepszym wyborem do typowych pustek krasowych, ponieważ metoda magnetyczna reaguje przede wszystkim na zmiany własności magnetycznych (np. zawartość minerałów ferromagnetycznych). Pustka sama w sobie nie musi powodować charakterystycznego, jednoznacznego sygnału magnetycznego; w wielu skałach węglanowych kontrasty magnetyczne są małe.
Odpowiedź "geotermiczne" jest nieadekwatna, bo metody geotermiczne dotyczą przede wszystkim pola temperatury i przepływu ciepła. Płytka pustka krasowa nie musi generować stabilnego, diagnostycznego sygnału termicznego umożliwiającego wiarygodną lokalizację w standardowych warunkach terenowych.
Odpowiedź "izotopowe" także nie odpowiada typowemu zadaniu "poszukiwania form krasowych płytko pod powierzchnią". Analizy izotopowe są wykorzystywane m.in. do datowania, badań obiegu wód lub śledzenia procesów geochemicznych, a nie jako podstawowa metoda geofizyczna do mapowania pustek w planie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawiają się pustki, kawerny i "płytko", szukaj metody czułej na kontrast gęstości. To prowadzi do grawimetrii. Metody oparte na magnetyzmie, temperaturze czy izotopach dobiera się do innych typów kontrastów i innych celów badawczych.
