Dodatnia anomalia magnetyczna oznacza, że w danym obszarze zmierzone pole magnetyczne jest większe od tła regionalnego. W praktyce geologicznej najczęściej wiąże się to z obecnością skał lub minerałów o wysokiej podatności magnetycznej (np. z domieszką magnetytu) albo z namagnesowaniem remanentnym.
Odpowiedź "rud żelaza" jest poprawna, ponieważ wiele złóż rud żelaza (zwłaszcza magnetytowych) zawiera minerały ferromagnetyczne, które wywołują wyraźne dodatnie anomalie magnetyczne. Metoda magnetyczna (magnetometria) bywa więc używana jako narzędzie rozpoznania i wstępnej prospekcji, szczególnie gdy ciało rudne kontrastuje magnetycznie z otaczającymi skałami.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo typowe złoża tych kopalin nie dają charakterystycznej dodatniej anomalii magnetycznej:
- "węgla" – węgiel i skały węglowe zwykle nie wykazują wysokiej podatności magnetycznej; do ich rozpoznania częściej stosuje się inne metody (np. sejsmikę, elektrooporową) oraz wiercenia.
- "siarki" – siarka rodzima i skały siarkonośne nie są typowo silnie magnetyczne; sygnał magnetyczny nie jest tu podstawowym kryterium poszukiwawczym.
- "soli kamiennej" – halit jest praktycznie niemagnetyczny, a struktury solne rozpoznaje się częściej metodami sejsmicznymi i grawimetrycznymi (kontrast gęstości, geometria).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się anomalia magnetyczna, szukaj odpowiedzi związanej z minerałami żelaza (zwłaszcza magnetytem) lub skałami magmowymi/metamorficznymi o podwyższonej podatności magnetycznej.
