Kompostowanie to biologiczny (zwykle tlenowy) proces stabilizacji i rozkładu materii organicznej prowadzący do powstania produktu o cechach nawozowych lub polepszacza gleby (zależnie od jakości wsadu i wymagań). Kluczowe jest więc to, czy materiał wejściowy zawiera frakcję biodegradowalną, odpowiednią wilgotność oraz czy nie jest typowym odpadem mineralnym/inertnym.
Odpowiedź "osady ściekowe z oczyszczalni komunalnych" jest właściwa, ponieważ osady zawierają znaczący udział substancji organicznych i mogą być poddawane procesom biologicznym (w praktyce często po zmieszaniu z materiałem strukturalnym, aby poprawić napowietrzenie i stosunek składników odżywczych). Należy pamiętać, że możliwość ich użycia zależy od wymagań jakościowych i organizacyjnych instalacji oraz od ograniczeń dotyczących zanieczyszczeń.
Pozostałe propozycje nie pasują do kompostowania z powodów technologicznych:
- "grube konary drzew" – to materiał lignocelulozowy, ale w tej formie jest zbyt gruby i rozkłada się bardzo wolno; bez rozdrobnienia nie stanowi typowego wsadu do kompostowania (utrudnia prowadzenie procesu).
- "popioły i żużle z energetyki" – są głównie mineralne i inertne, nie ulegają biodegradacji, więc nie stanowią substratu dla procesu biologicznego.
- "odpady budowlane" – to w większości frakcja mineralna (gruz, ceramika, beton) i zanieczyszczenia, które nie ulegają kompostowaniu oraz mogą pogarszać jakość produktu.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać regułę: kompostuje się to, co jest biodegradowalne i ma sens technologiczny jako wsad; odpady mineralne i typowo inertne kieruje się do innych metod zagospodarowania.
