W tekturze falistej wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje warstw:
- liner – warstwa okładzinowa (gładka), stanowiąca zewnętrzną "skórę" tektury,
- fluting – warstwa pofalowana (rdzeń), która po sklejeniu z okładzinami nadaje konstrukcji sprężystość i sztywność.
Aby poprawnie wskazać, ile warstw należy przygotować do produkcji tektury przedstawionej na ilustracji, trzeba analizować przekrój i liczyć warstwy materiału, a nie liczbę widocznych "fal" (szczytów i dolin).
Jeżeli na rysunku widać układ, w którym:
- jest jedna warstwa pofalowana w środku,
- oraz są dwie warstwy gładkie po obu stronach (z góry i z dołu),
to jest to klasyczna konstrukcja złożona z trzech warstw: liner + fluting + liner. Dlatego poprawna odpowiedź brzmi: "2 linery, 1 fluting."
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do takiej konstrukcji?
- "1 liner, 1 fluting." opisuje układ z jedną okładziną i jedną warstwą pofalowaną (tzw. tektura jednostronnie oklejona). Gdy na ilustracji widać okładzinę z obu stron, ten wariant odpada.
- "3 linery, 2 flutingi." odpowiada układowi pięciowarstwowemu: trzy okładziny i dwa rdzenie pofalowane. Na ilustracji musiałyby być widoczne dwie warstwy fal oraz dodatkowa warstwa okładzinowa pośrodku.
- "4 linery, 3 flutingi." sugeruje układ jeszcze bardziej złożony (wielowarstwowy), którego rozpoznalnym znakiem byłaby większa liczba naprzemiennych okładzin i warstw falistych.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze rozdzielaj w myślach pojęcia "gładka okładzina" (liner) i "pofalowany rdzeń" (fluting) i licz je jako osobne warstwy. To minimalizuje pomyłki wynikające z samego wyglądu pofalowania.
