Siew bezpośredni (no-till) polega na umieszczeniu nasion w glebie bez wcześniejszej uprawy roli. Oznacza to, że elementy robocze siewnika muszą poradzić sobie z:
- resztkami pożniwnymi na powierzchni,
- twardszą, nieprzesuszoną i nieporuszoną glebą,
- potrzebą wykonania wąskiej bruzdy i stabilnego umieszczenia ziarna.
Dlatego w siewie bezpośrednim najczęściej kojarzy się zastosowanie redlic talerzowych. Talerz (lub zestaw talerzy) może przecinać warstwę resztek i otworzyć wąską szczelinę, co ogranicza ryzyko "ciągnięcia" słomy oraz zapychania. W porównaniu z rozwiązaniami stopkowymi, talerz częściej lepiej radzi sobie w mulczu i na polu bez uprawy.
Odpowiedź "stopkowymi dociążanymi sprężynami" może wydawać się kusząca, bo docisk jest ważny, ale sama stopka częściej gorzej współpracuje z dużą ilością resztek i może łatwiej zbierać materiał roślinny. Odpowiedź "radełkowymi z kółkami dogniatającymi" miesza dwa różne zagadnienia: radełko (jako element nacinający) i kółka dogniatające (odpowiedzialne za zamknięcie bruzdy i kontakt nasiona z glebą). Dogniatanie jest istotne, ale nie przesądza o tym, czy siewnik jest właściwy do siewu bezpośredniego. Odpowiedź "stopkowymi dociążanymi hydraulicznie" podkreśla mocniejszy docisk, jednak wciąż nie rozwiązuje typowych problemów stopek w warunkach mulczu i siewu w nieuprawionej glebie.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać funkcję: w no-till kluczowe jest przecięcie resztek i wykonanie szczeliny, a dopiero potem docisk i zamknięcie bruzdy.
