W BHP rozróżnia się środki ochrony zbiorowej oraz środki ochrony indywidualnej. Ochrona zbiorowa to rozwiązania techniczne lub organizacyjne, które zmieniają warunki środowiska pracy albo ograniczają zagrożenie u źródła i dzięki temu chronią jednocześnie wiele osób przebywających w danym miejscu.
Odpowiedź "tłumiki hałasu wentylatora" pasuje do ochrony zbiorowej, ponieważ tłumik jest elementem instalacji/urządzenia: nie jest "noszony" przez człowieka, tylko montuje się go tak, aby obniżyć poziom hałasu emitowanego przez wentylator. To klasyczny przykład eliminowania lub ograniczania zagrożenia technicznie, zanim dotrze ono do pracownika.
Pozostałe propozycje to środki ochrony indywidualnej (ŚOI), czyli wyposażenie zakładane przez konkretną osobę:
- "szelki bezpieczeństwa z linką" chronią pojedynczego pracownika przed skutkami upadku (zabezpieczenie osobiste, a nie modyfikacja środowiska),
- "półmaski filtrujące" chronią drogi oddechowe użytkownika przed pyłem/aerozolem,
- "ochronniki słuchu" (np. nauszniki/wkładki) ograniczają hałas docierający do ucha konkretnej osoby, ale nie zmniejszają hałasu w otoczeniu.
W praktyce zawodowej (także w górnictwie podziemnym) dąży się do tego, aby w pierwszej kolejności stosować rozwiązania zbiorowe: wyciszenia, osłony, obudowy akustyczne, tłumiki, separacje stref hałasu czy właściwe utrzymanie urządzeń. ŚOI traktuje się jako uzupełnienie, gdy nie da się zejść z narażeniem do poziomu akceptowalnego samymi środkami technicznymi.
