We wklęsłodruku (rotograwiurze) elementem drukującym są kałamarzyki (komórki) zagłębione w formie. Wypełniają się farbą, a następnie farba jest przenoszona na podłoże. Kluczowe jest to, że ilość farby (a więc i gęstość optyczna na odbitce) wynika przede wszystkim z objętości komórki, którą w praktyce kształtuje się przez jej głębokość oraz powierzchnię.
W rozwiązaniu "o różnej głębokości i powierzchni" opisano właśnie taki sposób sterowania pojemnością kałamarzyków, typowy dla rastrów tonalnych w odmianach autotypii stosowanych w wklęsłodruku. Zmienność tych parametrów pozwala uzyskać przejścia tonalne od świateł do cieni bez skoków i z zachowaniem szczegółów.
Pozostałe propozycje nie wskazują właściwego mechanizmu kodowania tonów:
- "o zaokrąglonych progach" dotyczy raczej kształtowania krawędzi/ścianek komórki. Taka cecha może wpływać na opróżnianie się kałamarzyka, ale sama w sobie nie stanowi podstawowego kryterium półautotypii.
- "o jednakowej powierzchni" sugeruje stałe pole komórki, co ogranicza możliwość sterowania ilością farby jedynie do jednego parametru i nie oddaje sensu półautotypijnego różnicowania komórek.
- "o kształcie owalnym" opisuje jedynie formę obrysu. Sam kształt (owal/okrąg/wielokąt) nie jest istotą półautotypii; decydująca jest zmiana pojemności komórek związana z parametrami wymiarowymi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy wklęsłodruku, szukaj odpowiedzi odnoszących się do tego, ile farby mieści i oddaje komórka. Najczęściej prowadzi to do parametrów: głębokość, powierzchnia (a w konsekwencji objętość).
