Przy wykonywaniu gwintu wewnętrznego najpierw wierci się otwór, a dopiero potem nacina gwint gwintownikiem. Kluczowe jest, aby otwór nie był ani zbyt mały, ani zbyt duży.
Dla gwintów metrycznych o profilu trójkątnym (standardowy gwint metryczny) w praktyce warsztatowej często stosuje się regułę przybliżoną:
- średnica wiertła ≈ średnica nominalna gwintu − skok
Dla M6 w typowym wykonaniu (gwint metryczny zwykły) skok wynosi 1,0 mm, więc:
Odpowiedź "5,0 mm" jest więc prawidłowa, bo daje właściwą ilość materiału do uformowania zarysu gwintu, a jednocześnie ogranicza opory skrawania.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "4,4 mm" oznacza otwór zdecydowanie za mały. Gwintownik musi usunąć zbyt dużo materiału, rosną moment i ryzyko zakleszczenia lub złamania narzędzia, a gwint może wyjść zadziorowany.
- "5,5 mm" to otwór za duży. Gwint będzie miał zbyt małe wypełnienie (mniejszą wysokość zarysu), co pogarsza nośność połączenia i może powodować "płytki" gwint.
- "6,0 mm" odpowiada średnicy nominalnej gwintu i praktycznie uniemożliwia poprawne wykonanie gwintu wewnętrznego o wymaganym zarysie (brakuje materiału na nacięcie boków gwintu).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli nie pamiętasz wartości z tabel, zastosuj regułę d − P dla gwintów metrycznych zwykłych (tam, gdzie skok jest znany lub typowy dla danego oznaczenia).